Όλα τα βλέμματα αυτή την περίοδο είναι στραμμένα στο Eurobasket της Σλοβενίας, όπου η εθνική μας ομάδα καλείται να διεκδικήσει μια θέση στο βάθρο των καλύτερων ευρωπαϊκών ομάδων. Στο Καράκας της Βενεζουέλας, παράλληλα, διεξάγεται το Παναμερικανικό πρωτάθλημα, στο οποίο μέχρι τώρα συμβαίνουν μεγάλες εκπλήξεις (ήδη η Βραζιλία αποχαιρέτησε), οι οποίες δίνουν ένα ακόμα κίνητρο στους διεθνείς μας.
Η «μεγάλη» Αργεντινή, 3η στην παγκόσμια κατάταξη της FIBA με 498 πόντους, περνάει μια μεγάλη δοκιμασία, χάνοντας από ομάδες όπως η Τζαμάικα και η Δομινικανή Δημοκρατία (στο ενδιάμεσο γνώρισε τη συντριβή από το πάντα υπολογίσιμο Πουέρτο Ρίκο) και κινδυνεύει να βρεθεί εκτός του Mundobasket της Ισπανίας (όλα θα κριθούν στα παιχνίδια με την Ουρουγουάη και τον Καναδά).
Ένας ενδεχόμενος αποκλεισμός για την ομάδα του Χούλιο Λάμας και ταυτόχρονα δύο επιτυχημένες συμμετοχές της Ελλάδας στο παρόν Eurobasket και στο προσεχές Mundobasket θα μας φέρουν σε απόσταση αναπνοής ή και πιο πάνω στη βαθμολογία από τους Αργεντίνους, αφού αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στη τέταρτη θέση με 418 πόντους.
Ενδεικτικά, η δεύτερη θέση στο Eurobasket δίνει 40 βαθμούς και η τρίτη στο Mundobasket 150 βαθμούς αντίστοιχα, στόχοι δύσκολοι, αλλά όχι ανέφικτοι για την παρέα του Σπανούλη και του Ζήση. Φυσικά από μόνες τους αυτές οι διακρίσεις θα είναι ήδη σημαντικές, αλλά το να βρεθεί η χώρα μας για πρώτη φορά στις 3 πρώτες της παγκόσμιας κατάταξης της FIBA (πίσω από Η.Π.Α και Ισπανία) θα αποτελεί μια ακόμα αξιοσημείωτη επιτυχία του ελληνικού μπάσκετ και το επιστέγασμα όλων όσων εργάζονται τόσα χρόνια γι᾽ αυτό το άθλημα στην Ελλάδα.
Από την άλλη μεριά, η τρομερή Αργεντινή των Τζινόμπιλ. Σκόλα, Νοτσιόνι, Ντελφίνο, αποτελούσε μια ομάδα που κέρδιζε των σεβασμό όλων των πιστών του αθλήματος. Οι σπουδαίες παραστάσεις της «Αλμπισελέστε» στην Ιντιάνα το 2002 (2η θέση), στην Αθήνα το 2004 (1η θέση), στη Ιαπωνία το 2006 (4η θέση), στο Πεκίνο το 2008 (3η θέση), στη Τουρκία το 2010 (5η θέση) και στο Λονδίνο το 2012 (4η θέση), έχουν μείνει ανεξίτηλες στη μνήμη όλων όσων αγαπούν το μπάσκετ και θέλουν να βλέπουν μεγάλες προσωπικότητες στα παρκέ.
Η ομάδα αυτή απέδειξε ότι 6-7 παίχτες, χωρίς ιδιαίτερο πάγκο, μπορούν να «τα βάλουν» με πλήρεις δωδεκάδες, αρκεί να συνδυάζουν το πάθος με το ταλέντο. Οι Πριτζιόνι και Σάντσεθ (παλαιότερα) μοίραζαν ασσίστ και οι Τζινόμπιλι, Χέρμαν, Ντελφίνο, Νοτσιόνι, Σκόλα και Ομπέρτο, σκόραραν με κάθε πιθανό τρόπο. Από τους παραπάνω στη σημερινή ομάδα υπάρχει μόνο o Λουίς Σκόλα, ο οποίος αποτελεί στις τελευταίες διοργανώσεις τον Αργεντίνο «Ελ Σιντ» της ομάδας του Λάμας.
Είναι χαρακτηριστικό ότι, παρά το γεγονός ότι βρίσκεται στο 34ο έτος της ηλικίας του, αγωνίζεται σχεδόν 30 λεπτά σε κάθε παιχνίδι αποτελώντας την αρχή και το τέλος αυτής της ομάδας. Μάλιστα τα ποσοστά του στα δίποντα είναι τα χαμηλότερα από κάθε άλλη χρονιά με την εθνική ανδρών (47.9%), αποδεικνύοντας ότι ο πανδαμάτωρ χρόνος δεν συγχωρεί κανέναν.
O Τζινόμπιλι από την άλλη «φλέρταρε» με την απόσυρσή του από τα γήπεδα μετά τις απογοητευτικές εμφανίσεις του με τους Σπερς στους τελικούς του ΝΒΑ και ουδείς γνωρίζει αν το επόμενο καλοκαίρι θα δώσει το «παρών», σε περίπτωση που η Αργεντινή καταφέρει να βρεθεί στα γήπεδα της Ισπανίας.
Ο δολοφονικός σουτέρ, Κάρλος Ντελφίνο, προσπαθεί να αναρρώσει από την εγχείρηση στο δεξί του πόδι και επίσης υπάρχουν αμφιβολίες για το αν θα ενισχύσει το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα του χρόνου (θα είναι 32 ετών), δεδομένου ότι ταλαιπωρείται συνέχεια από τραυματισμούς τα τελευταία χρόνια. Παρόμοια δεδομένα ισχύουν και για τους Πριτζιόνι (36 ετών) και Νοτσιόνι (34 ετών) κι έτσι ο κύκλος αυτής της ομάδας φαίνεται να κλείνει.
Επιπλέον, οι επόμενες γενιές δεν φαίνονται ικανές να συνεχίσουν την παράδοση των τελευταίων δέκα ετών. Αρκεί κανείς να ρίξει μια ματιά στο σημερινό ρόστερ και να διαπιστώσει ότι μετά τον Σκόλα ο μόνος που φαίνεται ανταγωνιστικός είναι ο «κοντορεβιθούλης» Φακούντο Καμπάτζο (22 ετών). Επομένως, το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει ήδη νέους παίχτες στην εθνική ανδρών και ταυτόχρονα υπάρχει μεγάλο ταλέντο στις μικρότερες ηλικίες, πρέπει να μας γεμίσει με ένα επιπλέον κίνητρο για τις μελλοντικές διοργανώσεις, αρχής γενομένης από την παρούσα στη Σλοβενία.
Εντούτοις, ποιος λάτρης του αθλήματος δεν θα ήθελε να δει έναν τελευταίο χορό από την ομάδα-όνειρο της Λατινικής Αμερικής το επόμενο καλοκαίρι, δέκα χρόνια μετά το χρυσό στην Αθήνα; Το ιδανικό σενάριο θα ήταν η Αργεντινή να καταφέρει να πάρει την πρόκριση, ειδικά μετά την συγκινητική υπερπροσπάθεια του Σκόλα στο τουρνουά της Βενεζουέλας (στο παιχνίδι με την Τζαμάικα έδινε εκείνος οδηγίες σε ένα τάιμ άουτ), και η παρέα να μαζευτεί για τελευταία φορά στο επόμενο Παγκόσμιο παίζοντας για μια θέση στο βάθρο με την εθνική μας ομάδα. Άλλωστε η αξία του ηττημένου δίνει μεγαλύτερη αξία στο νικητή.
Όπως και να ᾽χει κανείς δεν πρέπει να κλάψει για αυτή την παρέα και, ακόμα και αν δεν την ξαναδούμε στα παρκέ, της αξίζουν πολλά συγχαρητήρια, κυρίως για τη νοοτροπία της εντός και εκτός γηπέδου.
