Ήταν μία μοναδική, εμπειρία. Δώδεκα μέρες στη Μανίλα, όπου έγινε το 27ο Πανασιατικό πρωτάθλημα, οι εικόνες ήταν πρωτόγνωρες. Ακόμη και για τους μπαρουτοκαπνισμένους Έλληνες σε κορυφαίες διοργανώσεις όπως ο Παναγιώτη Γιαννάκης και ο Βαγγέλη Αλεξανδρής. Ξεχωριστή εμπειρία και γι’ αυτούς. Όπως και για τους συνεργάτες τους Γιάννη Χριστόπουλο, Γιάννη Λιβανό.
Μαζί με τον Γιάννη Ντεντόπουλο, είμασταν οι μοναδικοί Ευρωπαίοι δημοσιογράφοι, ανάμεσα σε 350 Ασιάτες (χωρίς τους φωτορεπόρτερ που ήταν αμέτρητοι) και θα μπορούσαμε κάλλιστα να γράψουμε ολόκληρο βιβλίο με τις εντυπώσεις μας απ΄ αυτό το μακρινό ταξίδι με τις τόσες απίστευτες εναλλαγές, πέρα από τις καιρικές.
Στο Μακάτι που μέναμε μαζί με όλες τις αποστολές, ήταν η αναβαθμισμένη περιοχή με τα πολυτελέστατα ξενοδοχεία, με τα τρία τεράστια εμπορικά κέντρα που επικοινωνούσαν μεταξύ τους, με τα ακριβά καταστήματα, με τα τελευταία μοντέλα αυτοκινήτων να παρελαύνουν και με την αστυνομία πανταχού παρούσα. Αυτή ήταν όμως η φωτεινή όψη της Μανίλας, γιατί στο δρόμο προς το γήπεδο, έβλεπες και την άλλη πλευρά. Αυτή της δυστυχίας. Με παιδάκια να κοιμούνται κάτω από γέφυρες και άλλα να τριγυρίζουν σαν «τα αδέσποτα» - όπως χαρακτηριστικά είπε ο Παναγιώτης Γιαννάκης- μέσα σε μία αποπνικτική ατμόσφαιρα υγρασίας και ξαφνικών καταιγίδων.
Σήμα κατατεθέν και φολκρόρ της πρωτεύουσας τα «jeepney», (φωτό), τα πολύχρωμα μικρά λεωφορεία που τα βλέπεις παντού να κυκλοφορούν και να μεταφέρουν στοιβαγμένους 8-10 επιβάτες. Όσο για την οδήγηση στους δρόμους, σκέτη παράνοια. Κάναμε το σταυρό μας κάθε φορά που βγαίναμε από το ταξί. Πάντως ένα τρακάρισμα δεν είδαμε τόσες μέρες... Και οι οδηγοί ήρεμοι, με το ραδιόφωνο πάντα δυνατά, να απολαμβάνουν μουσική των ’80. Τι Rod Stewart, τι Bee Geesm, τι Olivia Newton - John, τι Steve Miller, τι Toto. Τραγούδια που μας μετέφεραν χρόνια πίσω, αλλά που ακούγονταν τόσο ευχάριστα.
Ταξί και μασάζ ήταν τα πιο φτηνά πράγματα. Απόσταση 10 χιλιομέτρων στοίχιζε 2 ευρώ, ενώ μία ώρα μασάζ 11 ευρώ (το πιο ακριβό πρόγραμμα) και ήταν ιεροτελεστία.
Ας αφήσουμε όμως τα..περιηγητικά και ας μιλήσουμε για μπάσκετ, μιας κι αυτό μονοπώλησε το ενδιαφέρον μας και μάθαμε τόσα πολλά γύρω από τον τρόπο που λειτουργούν οι ομάδες, τη φιλοσοφία, αλλά και την πλήρη άγνοια που έχουν οι Ασιάτες για το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Θα έλεγε κανείς ότι το σνομπάρουν και το βλέπουν αφ’ υψηλού, έστω κι αν οι «σφαλιάρες» πέφτουν σύννεφο όποτε βγαίνουν εκτός Ασίας και ζουν τις δυσάρεστες εμπειρίες από πλευράς αποτελεσμάτων σε «Μουντομπάσκετ» και Ολυμπιακούς Αγώνες.
Από την άλλη, σέβονται και αποδέχονται ό, τι προέρχεται από την Αμερική, Το ΝΒΑ είναι θρησκεία και δεν υπάρχει περίπτωση να μη γνωρίζουν παίκτη που να έχει περάσει από εκεί. Ένα παράδειγμα. Τις διακρίσεις της Εθνικής Ελλάδας τις αγνοούν, αλλά όλοι την ξέρουν από το παράσημο του 2006 στην Ιαπωνία με τη νίκη της επί των ΗΠΑ σον ημιτελικό του Μουντομπάσκετ. Κι αν ρωτήσεις ποιον Έλληνα παίκτη γνωρίζουν, αμέσως αναφέρουν το όνομα του Σπανούλη, ο οποίος (απ΄ ότι έλεγαν και οι Κινέζοι δημοσιογράφοι) είναι ο πιο γνωστός παίκτης στη χώρα τους.
Μπορεί ποιοτικά το μπάσκετ που παίζεται στην Ασία ν’ απέχει παρασάγγας από το ευρωπαϊκό και οι επιρροές που δέχεται από το ΝΒΑ, να του δίνουν μία μπερδεμένη εικόνα, αλλά η αγάπη για το άθλημα δεν παρουσιάζει διαφορές. Εθνικό σπορ είναι στις Φιλιππίνες και ο κόσμος λατρεύει το μπάσκετ. Ατελείωτες ουρές στο γήπεδο για ένα εισιτήριο στους αγώνες της «οικοδέσποινας», συνεχείς αγώνες βίντεο του ΝΒΑ από τις τηλεοράσεις των καφέ, των μπαρ, αλλά και των πολυκαταστημάτων.
Το ΝΒΑ έχει εισχωρήσει για τα καλά σ΄ αυτή την τεράστια αγορά και το μάρκετινγκ σαρώνει. Τα «t-shirts» των ομάδων πουλάνε τρελά, οι αθλητικές εταιρείες έχουν επενδύσει εκεί και όλα λειτουργούν με προδιαγραφές ΝΒΑ. Γήπεδα, κανονισμοί, εκδηλώσεις συνήθειες… όλα είναι αντιγραφή. Στα πρότυπα του ΝΒΑ και το γήπεδο «Mall of Asia Arena», με όλες τις ανέσεις και το οποίο στις 10 Οκτωβρίου θα φιλοξενήσει τον αγώνα του ΝΒΑ μεταξύ Ιντιάνα – Ντιτρόϊτ. Και από τώρα οι Φιλιππινέζοι ανυπομονούν για την ημέρα του αγώνα.
Το άναρχο μπάσκετ με τα πολλά τρίποντα και γενικά την έφεση στο επιθετικό κομμάτι, είναι το στιλ που χαρακτηρίζει τις Ασιατικές ομάδες. Αυτό είναι πολύ δύσκολο για να το αλλάξει κάποιος και να το προσαρμόσει στα ευρωπαϊκά δεδομένα. Το διαπίστωσαν στην πράξη και ο Παναγιώτης Γιαννάκης με την Κίνα και ο Βαγγέλης Αλεξανδρής με την Ιορδανία.
Η φιλοσοφία δεν μπορεί να αλλάξει από την μία μέρα στην άλλη. Πόσω μάλλον όταν το πρωτάθλημα της Κίνας διεξάγεται με κανονισμούς ΝΒΑ, οι παίκτες δίνουν τρεις αγώνες την εβδομάδα με συνεχείς μετακινήσεις, προπονούνται λίγο και καλούνται να προσαρμοστούν σε άλλα στάνταρ στην Εθνική ομάδα. Επίσης οι τωρινοί παίκτες αμείβονται πλουσιοπάροχα στις ομάδες τους και η Εθνική ομάδα δεν αποτελεί προτεραιότητά τους. Και το κυριότερο, οι περισσότεροι διεθνείς καλούνται να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην Εθνική, τη στιγμή που στις ομάδες τους είναι «back up» των Αμερικανών. Το θέμα είναι τι θέλουν οι ίδιοι.
Ο Παναγιώτης Γιαννάκης πιστεύει ότι με ελεγχόμενο μπάσκετ και έμφαση στην άμυνα μπορεί να έχει η Κίνα προοπτική να μπορεί να κάνει το κάτι παραπάνω σε Παγκόσμιο πρωτάθλημα και Ολυμπιακούς Αγώνες. Ακόμη και το Ιράν που ξεχώριζε από τις άλλες ομάδες κι έχει αποδεχθεί εν μέρει τη φιλοσοφία του Σλοβένου Μέμι Μπετσίροβιτς και ο οποίος στην ομάδα του έχει 5 διεθνείς, στην Ισπανία το επόμενο καλοκαίρι θα είναι η …χαρά των αντιπάλων του στον όμιλο. Όσο καλός κι αν είναι ο ΝΒΑer Χαμέντ Εχανταντί, που έκανε τη διαφορά και αναδείχθηκε MVP στο Πανασιατικό πρωτάθλημα. Για τις Φιλιππίνες και την Κορέα, ας μη το συζητάμε…
Οι "cult" φυσιογνωμίες
Ο Ινδός Σινγκ Αριούν (21 ετών, 2.08), ήταν ο βενιαμίν της ομάδας και ο καλύτερος παίκτης της ομάδας. Ένα σεμνό παιδί που κέρδισε τη συμπάθεια όλων και ήταν αυτός που θα βοηθούσε την μεταφορά του υλικού από και προς τα αποδυτήρια. Στον αντίποδα, ο Αχτέι Αμάν Μαλαλάχ του Μπαχρέιν ήταν ο πιο μεγάλος σε ηλικία. Στα 42 του (1.89) και με τα κιλά που κουβαλούσε, δεν θύμιζε μπασκετμπολίστα. Στη μέση, ο Γουέν Τινγκ Τσένγκ της Ταϊπέι, που έμοιαζε με Ινδιάνο.
Ο Γιαν Τσένγκ Τσάι της Ταϊπέι με την μοϊκάνα. Ο Σινγκ Τζόγκιντερ της Ινδίας, που μόλις τον είδε ο Ντεντόπουλος, τον «βάφτισε» Καστίγιο και ο 36χρονος αρχηγός των Φιλιππίνων Τζιμ Αλαπάγκ (1,76), που είχε περισσότερο στιλ ... αναβάτη.
Τρεις ιστορίες
Ο κύριος με το Νο 7 θεωρείται ίνδαλμα στην Κίνα. Όπου εμφανίζεται, γνωρίζει την αποθέωση. Ο Σιπένγκ Γουάνγκ είναι ο σουτέρ της ομάδας, έχει συμβόλαιο 500.000 δολαρίων, αλλά στην ελληνική Α2 δύσκολα θα έπαιζε.
Ξεχωριστή περίπτωση ο 23χρινος (2.05) Ιορδανός Σαχέρ Χουσεΐν (Νο.13). Αγωνίζεται με σοβαρό πρόβλημα στα κάτω άκρα. Όταν ήταν μικρός δεν είχε παπούτσια στο νούμερό του και φορούσε μικρότερα. Αποτέλεσμα ήταν τα δάκτυλά του να παραμορφωθούν και να έχουν κλίση προς τα πάνω. Για να διορθωθεί το πρόβλημα πρέπει να μεταβεί στην Αμερική, αλλά θα μείνει δύο χρόνια εκτός μπάσκετ.
Τον επίσης Ιορδανό Αχμέτ Αλχαμάρσεχ (26 ετών, 1.96), ο Βαγγέλης Αλεξανδρής ήθελε να τον έχει στα υπόψη, αν κάποτε αναλάμβανε άλλη ομάδα. Όταν έμαθε όμως το ύψος του συμβολαίου του, έμεινε με το στόμα ανοικτό. «Αν του δώσεις 350 χιλιάδες δολάρια μπορείς να τον πάρεις» του είπαν και ο «τίγρης» είχε έτοιμη την ατάκα. «Πλάκα κάνετε.Τόσα είναι ο προϋπολογισμός ομάδων στην Α1».
Οι πιο ποιοτικοί
Ο MVP της διοργάνωσης Χαμέντ Εχανταντί, ο Γι Γιανλιάν που επέστρεψε από τον ΝΒΑ στην Κίνα, αφού η ομάδα του πρόσφερε συμβόλαιο 1,5 εκατομ. δολάρια και ο «δικός» μας (από το πέρασμά του σε Ηλυσιακό και Ίκαρο) Τζίμι Μπάξτερ, ο οποίος ήταν ο παίκτης για όλες τις θέσεις στην Ιορδανία. Μέχρι και πλέι μέικερ έπαιξε.
Ο "γκουρού" και οι άλλοι
«Γκουρού» στις Φιλιππίνες θεωρείται ο πρώην Ομοσπονδιακός προπονητής Ταμπ Μπάλτγουιν (είχε περάσει και από τον ΠΑΟΚ). Ο Αμερικανός καθόταν πίσω από τον πάγκο κι έδινε τις συμβουλές του στον διάδοχό του Βινσέντ Ρέγιες. Τον «Τσοτ», όπως είναι το προσωνύμιο του Φιλιππινέζου, να τον θυμάστε του χρόνου στην Ισπανία. Είναι ο πρώτος θεατρίνος… Αμερικανό προπονητή είχε η Ινδία. Ο Σκοτ Φλέμινγκ ασίσταντ κόουτς στο Texas Legends, αποφάσισε να ξενιτευτεί και να βοηθήσει το μπάσκετ της Ινδίας.
Εξέδρα
Ο πρόεδρος της FIBA Aσίας, αλλά και του Κατάρ, Σεΐχης Σαούντ Βιν Αλί Αλ- Θανί, περίμενε κάτι παραπάνω από την ομάδα του. Αντίθετα με την όμορφη Κορεάτισα που πανηγύρισε την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου, ενώ ο μικρός δείχνει να απολαμβάνει περισσότερο το αναψυκτικό του. ...
Ο ισχυρός άνδρας της διαιτησίας Στάνισλαβ Κοτλέμπα, παρών και στο Πανασιατικό πρωτάθλημα. Δεξιά, η Ινδή ρέφερι Σεχάλ Μπέντκε, παρακολουθεί και φωτογραφίζει την ομάδα της χώρας της και στο κέντρο ένας φίλαθλος που δεν σταματούσε να φωνάζει στους αγώνες της Ιαπωνίας.
Ο πρόεδρος της Κίνας Ξιν Λάντσενγκ με την κόρη του και η Κινέζα ρέφερι Λινγκ Πένγκ (δεξιά) με μια φιλη της, παρακολουθούν αγώνα της ομάδας τους, ενώ οι κυριές από το Ιράν κάτω, περιμένουν με αγωνία την έναρξη του τελικού. Εντυπωσιακή ήταν και η παρουσια των Ιρανών φιλαθλων στιε εξέδρες.
Δεν έλειπαν οι τσιρλίντερς, όπως και το επαναλαμβανόμενο "defense - defense" των φιλάθλων, κατά τα πρότυπα του ΝΒΑ
Δύο Σέρβοι προπονητές. Ο Σάσα Νικίτοβιτς του Μπαχρέιν, που όπου κι αν βρισκόταν όλο μιλούσε και ο Ράικο Τόρομαν, που είχε «δουλέψει» στο Παγκράτι, αλλά και στην ομάδα των Φιλιππίνων.
Ο μήνας του μέλιτος...
Οι Ιορδανοί έμειναν κατενθουσιασμένοι από το Καρπενήσι, όπου τους πήγε ο Βαγγέλης Αλεξανδρής για το πρώτο στάδιο της προετοιμασίας. Είχαν να το λένε και μάλιστα ο 26χρονος Μαχμούντ Αμπτίν (φωτό) που ετοιμάζεται να παντρευτεί, εκμυστηρεύτηκε στον «τίγρη» ότι αποφάσισε να περάσει στο Καρπενήσι τον μήνα του μέλιτος.
Το μάρκετινγκ που λέγαμε… Η αμερικάνικη εταιρεία που είχε αναλάβει τη διοργάνωση, επέλεξε τον Τόνι Πάρκερ και τον Σαμ Μπατιέρ για να διαφημίσει τα νέα παπούτσια, ενώ στους χώρους του γηπέδου μέχρι και έκθεση αυτοκινήτων υπήρχε.
Τα "media"
Μεγάλη μορφή ο υπεύθυνος Τύπου της διοργάνωσης. Μαγκές στο όνομα και όλο ...μαγκιές ήταν. Αυστηρός με τους εθελοντές του Κέντρου Τύπου, απότομος προς τους συμπατριώτες συναδέλφους του όταν απηύθυναν ερωτήσεις προς τους προπονητές και δεν του άρεσαν. Τους αφαιρούσε το λόγο, Οι Κινέζοι που ήταν και οι πιο πολλοί, περίμεναν πότε θα τελειώσει η συνέντευξη Τύπου, για να περικυκλώσουν προπονητές και παίκτες, έξω από την αίθουσα. Η τηλεόραση αφιέρωνε πολλές ώρες με καθημερινές εκπομπές και την Πατρίτσια Χιχόν (πρώτη αριστερα) από το κανάλι 5 να είναι σε συνεχή live σύνδεση. Όσο για την Ιρανή δημοσιογράφο, περίμενε τον τελικό για να εκδηλωθεί και να πανηγυρίζει σε κάθε καλάθι των πρωταθλητών.
ΑΕΚ παντού
Ο νεαρός Έλληνας με τη φανέλα της ΑΕΚ εμφανίστηκε στο ξενοδοχείο για να συναντήσει τον Παναγιώτη Γιαννάκη και τον Βαγγέλη Αλεξανδρή, τους οποίους είχε δει στην τηλεόραση και έσπευσε να τους γνωρίσει από κοντα. Ο Γιώργος που ζει 12 χρόνια στη Μανίλα, όταν ρωτήθηκε πότε θα έρθει στην Ελλάδα, είχε έτοιμη την απάντηση: "Μόλις φτιάξει το γήπεδο ο Μελισανίδης και αποκτήσει η ΑΕΚ το δικό της σπίτι, τότε θα έριθω...".
Η διπλή αποστολή του "basketnews" στη Μανίλα τελείωσε και... η επιστροφή
