Στη σκακιέρα των τελικών ο Παναθηναϊκός έχει χαλάσει το παιχνίδι του Ολυμπιακού, κάτι που ο Ολυμπιακός δεν έχει καταφέρει. Γι' αυτό ο Παναθηναϊκός είναι αγκαλιά με τον τίτλο. Οι αριθμοί αποτελούν αδιάψευστο μάρτυρα...
Ας δούμε πρώτα τι επιδίωξε να πετύχει από την αρχή ο Παναθηναϊκός. Δύο πράγματα:
Α) Να κατεβάσει όσο το δυνατόν περισσότερο το ρυθμό και να περιορίσει τον αριθμό των κατοχών του αντιπάλου του. Όσο λιγότερες κατοχές τόσο λιγότεροι πόντοι παθητικό (Απαραίτητη διευκρίνιση: Ως κατοχή θεωρούμε το χρονικό διάστημα που μια ομάδα έχει την μπάλα στα χέρια της. Γι' αυτό αφαιρούμε από αυτήν τα επιθετικά ριμπάουντ. Κατοχή ΔΕΝ είναι η επίθεση. Μια κατοχή μπορεί να αποτελείται από δύο ή και περισσότερες επιθέσεις και σταματά με το αμυντικό ριμπάουντ του αμυνομένου ή το λάθος του επιτιθεμένου).
Πραγματικά, ο Παναθηναϊκός έχει καταφέρει να μειώσει τις κατοχές του Ολυμπιακού τόσο ώστε να τις φέρει στα δικά του μέτρα. Μέχρι και πριν αρχίσουν οι τελικοί ο Ολυμπιακός είχε 71 κατοχές ανά αγώνα στην Α1 και 69 ανά αγώνα στην Ευρωλίγκα. Στους δύο πρώτους τελικούς έχει μόλις 67 κατοχές ανά αγώνα.
Μέχρι και πριν τους τελικούς ο Ολυμπιακός είχε 4 κατοχές περισσότερες από τον Παναθηναϊκό, που στην Α1 είχε 67 ανά αγώνα. Στους δύο πρώτους τελικούς έχει μόλις μία (67 έναντι 66 του Παναθηναϊκού). Αυτό αποδεικνύει ότι οι "πράσινοι" έχουν φέρει το ρυθμό των αγώνων στο επίπεδο που βολεύει αυτούς.
Β) Να βγάλει τον Ολυμπιακό έξω από τη ρακέτα και να τον αναγκάσει να επιτίθεται με μακρινά σουτ. Όσο πιο μεγάλη είναι η απόσταση από την οποία σουτάρεις, τόσο πιο μικρές είναι οι πιθανότητες να ευστοχήσεις.
Όσα σουτ εντός παιδιάς επιχειρούσε ο Ολυμπιακός πριν από τους τελικούς, επιχειρεί περίπου και τώρα. 61 σουτ έκανε πριν, 60 κάνει τώρα. Είναι ωστόσο εντυπωσιακή η διαφορά στα τρίποντα. Πριν από τους τελικούς σούταρε 21,5 τρίποντα σε κάθε αγώνα της Α1, ενώ στα δύο παιχνίδια με τον Παναθηναϊκό σουτάρει 27,5! Έξι περισσότερα δηλαδή, παρόλο που εντός παιδιάς επιχειρεί και μία προσπάθεια λιγότερη.
Αυτό αποδεικνύει πόσο διαφορετικός είναι ο επιθετικός προσανατολισμός του Ολυμπιακού στους τελικούς σε σχέση με ό,τι έκανε όλη την προηγούμενη χρονιά (η διαφορά στα τρίποντα είναι εντυπωσιακή και σε ό,τι αφορά τις επιδόσεις του στην Ευρωλίγκα, όπου σούταρε πέντε τρίποντα λιγότερα ανά αγώνα, ήτοι 22,5). Πρακτικά δεν μπορεί να μπει στην αντίπαλη ρακέτα! Κι αυτό εξηγεί το γεγονός ότι στους τελικούς σουτάρει 4 βολές λιγότερες σε σχέση με πριν (18 έναντι 22).
Αν σε αυτά προστεθεί η κατακόρυφη πτώση των ποσοστών του στα τρίποντα (από το 35% έχει πέσει στο 16%), αλλά και το ότι ο μεγαλύτερος αριθμός των λαθών (13 πριν τους τελικούς, 15 τώρα) ουσιαστικά εκμηδενίζει τα πιο πολλά επιθετικά ριμπάουντ που μαζεύει η ομάδα (10 πριν από τους τελικούς, 13 τώρα), γίνεται εύκολα αντιληπτό γιατί ο Παναθηναϊκός έχει επικρατήσει κατά κράτος του Ολυμπιακού και γιατί ο τελευταίος δυσκολεύεται να περάσει ακόμα και τους 50 πόντους στο σκοράρισμα.
Ο Παναθηναϊκός...
το παιχνίδι του!
Ο Παναθηναϊκός έχει χαλάσει το παιχνίδι του Ολυμπιακού, ταυτόχρονα όμως έχει καταφέρει να... μη χαλάσει το δικό του. Λίγες κατοχές είχε πριν από τους τελικούς (67,5), λίγες έχει και τώρα (66). Το γεγονός ότι έχει ελαφρώς πιο λίγες τώρα οφείλεται προφανώς στην προσπάθεια που κάνει να κρατήσει χαμηλό ρυθμό στον αγώνα.
Οι "πράσινοι" επιχειρούν επίσης 5 λιγότερα σουτ εντός παιδιάς (57 πριν, 52 τώρα), ενώ έχουν διατηρήσει ίδιο τον αριθμό τριπόντων που σουτάρουν ανά αγώνα (24). Αυτό σημαίνει ότι ρέπουν λίγο περισσότερο τώρα στο τρίποντο (αφού σε λιγότερες προσπάθειες εντός παιδιάς συνολικά, τα τρίποντα παραμένουν ίδια), όμως η διαφορά δεν είναι μεγάλη και δεν έχει ιδιαίτερο αντίκτυπο επειδή τα ποσοστά παραμένουν αναλλοίωτα. Με 37% σούταραν έξω από τη γραμμή των 6.75μ. πριν, με 37% σουτάρουν και τώρα.
Αυτή η διαφορά στα σουτ εντός παιδιάς, πάντως, δεν οφείλεται στις κατοχές, που δεν έχουν αλλάξει, αλλά στο γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός μαζεύει λιγότερα επιθετικά ριμπάουντ (9 έναντι 11) και κάνει περισσότερα λάθη (17 έναντι 15).
