Το μόνο που δεν μπορεί να καταλογίσει κανείς στον Γιώργο Παπαγιάννη και τον Νίκο Ρογκαβόπουλο, είναι η απροθυμία τους απέναντι στην Εθνική ομάδα. Γιατί και οι δύο από 14 ετών έχουν γαλουχηθεί μέσα στις μικρές Εθνικές ομάδες (παμπαίδων, παίδων, εφήβων) και δεν ξύπνησαν ξαφνικά ένα πρωί, για να αποφασίσουν ότι θέτουν εαυτούς εκτός Ευρωμπάσκετ.
Για να φτάσουν στο σημείο αυτό, σημαίνει ότι έχουν ενοχληθεί από τον τρόπο αντιμετώπισής τους και, δυστυχώς, στην Ομοσπονδία του Βαγγέλη Λιόλιου δεν υπάρχει κάποιος παράγοντας (όπως ήταν παλιά ο αείμνηστος Γιώργος Κολοκυθάς), που θα μεσολαβούσε με την παρέμβασή του για να φέρει στο ίδιο τραπέζι τον προπονητή Βασίλη Σπανούλη και τους δύο παίκτες, ώστε να εξαφανιστούν οι όποιες σκιές, για το καλό της Εθνικής ομάδας. Στο κάτω κάτω, δεν υπάρχει η πολυτέλεια να έχει το μπάσκετ πολλούς παίκτες σαν τον Ρογκαβόπουλο και τον Παπαγιάννη για να καλύψουν τις θέσεις που έχει ανάγκη το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα.
Κι άλλες φορές στο παρελθόν υπήρχαν παρόμοια ή και χειρότερα φαινόμενα, που όμως αντιμετωπίστηκαν άμεσα, είτε με την επέβαση - παρέμβαση του υπεύθυνου της Εθνικής ομάδας, Γιώργου Κολοκυθά είτε του προπονητή Παναγιώτη Γιαννάκη. Η «επίσημη αγαπημένη» έχει γνωρίσει πολλές και δύσκολες καταστάσεις στις καλές, μάλιστα, εποχές. Όμως ξεπεράστηκαν, επειδή υπήρχαν οι «πυροσβέστες», οι οποίοι δεν άφηναν να ξεφύγει η κατάσταση.
Αλλά ακόμη και μετά το «καταραμένο» Μουντομπάσκετ της Κωνσταντινούπολης που υποχρέωσε τον Δημήτρη Διαμαντίδη να αποχωρήσει και η έννοια της Εθνικής ομάδας να εκφυλίζεται και να δυναμιτίζεται από τον διπολισμό των «αιωνίων», αυτή πάντα αποτελούσε εφαλτήριο στην καριέρα πολλών παικτών, αλλά συνέχιζε να αναλαμβάνειτο και ρόλο μεσολαβητή για την επίλυση προβλημάτων παικτών με τους συλλόγους τους.
Ο Αντρέα Τρινκιέρι, που ήταν προσωπική επιλογή του Γιώργου Βασιλακόπουλου το 2013 και η πρόσληψη του πρώτου έγινε με απόλυτη μυστικότητα (μέχρι και στα Γιάννινα ορίστηκε το πρώτο ραντεβού για να επέλθη η συμφωνία), δεν περίμενε την άμεση αντίδραση του ισχυρού άντρα της ΕΟΚ, όταν προέκυψε θέμα με τον Γιάννη Μπουρούση. Ο Ιταλός δεν τον επέλεξε για την ομάδα που θα έπαιρνε μέρος στο Ευρωμπάσκετ της Σλοβενίας και αυτό δεν πέρασε απαρατήρητο. Παρότι ο Γ. Καλοκυθάς (υπέρμαχος της επιστροφής Γιαννάκη) ήταν αντίθετος στην πρόσληψη Τρινκιέρι, μαζί με τον Γ. Βασιλακόπουλο ανέλυσαν και εξήγησαν στον Τρινκιέρι τι εστί ο Καρδιτσιώτης σέντερ για την Εθνική ομάδα και τελικά πείστηκε να τον συμπεριλάβει στην ομάδα.
Αυτό το γεγονός σίγουρα το θυμούνται ο Βασίλης Σπανούλης, που έπαιξε στη διοργάνωση εκείνη, καθώς και ο σημερινός συνεργάτης του Ηλίας Καντζούρης, που ήταν εκ των βοηθών του Ιταλού προπονητή. Η τότε κίνηση εκτιμήθηκε από τον Μπουρύση και παρότι έπαιζε στο εξωτερικό, ήταν πάντα «στρατιώτης» για την Εθνική ομάδα. Ακόμη και για τα «παράθυρα» του ’18 ερχόταν από την Κίνα με τραυματισμένο πόδι για να τη βοηθήσει.
Για να μη θυμηθούμε το Ευρωμπάσκετ του 2007 στην Ισπανία, όταν ο Λάζαρος Παπαδόπουλος (που ήταν και πρόεδρος των παικτών) βρέθηκε στο στόχαστρο της ΕΟΚ και το πως τον κάλυψε ο Παναγιώτης Γιαννάκης, αλλά και το πως προστάτεψε την ομάδα με τον αναβρασμό που επικρατούσε. «Το μόνο που θέλω είναι να γυρίσουμε στην Ελλάδα ως ομάδα», είχε πει στους παίκτες του στα αποδυτήρια.
Τώρα, με το πρεστίζ που διαθέτει ο Βασίλης Σπανούλης, το «παρών» στην Εθνική ομάδα αναμενόταν αδιαπραγμάτευτο, χωρίς διαρροές.Είναι γνωστό ότι πάνω στο καλό κλίμα, το παρεΐστικο και όχι στο υπαλληλικό, βασίζεται η ομαλή λειτουργία της Εθνικής ομάδας και αποτελεί το δέλεαρ της συμμετοχής, ειδικά τώρα που οι αγωνιστικές υποχρεώσεις των παικτών είναι εξοντωτικές. Το «ευ» είναι η Εθνική και το «ζην» οι σύλλογοι, όπως πολύ εύστοχα είχε πει κάποτε και ο Παναγιώτης Φασούλας. Κι αυτό ισχύει για όλες τις χώρες.
Συνεπώς, οι όποιες διαφορές (ενδεχομένως και παρεξηγήσεις) θα είχαν λυθεί με καλή διάθεση από τον Βασίλη Σπανούλη και την ΕΟΚ. Είναι άσχημο να διαιωνίζονται. Οι δύο παίκτες που ρίχθηκαν βορά στο τοξικό καζάνι, δεν έτυχαν της κάλυψης, όπως έγινε σε άλλες περιπτώσεις, με αποτέλεσμα να στοχοποιούνται από τους «εισαγγελείς» του πληκτρολογίου, με αβάσιμες κατηγορίες και εικασίες. Ούτε θέλουν να ξεκουραστούν, ούτε να παρατείνουν τις διακοπές τους.
Αντιθέτως, προπονούνται ατομικά καθημερινά πρωί βράδυ, γιατί έτσι έχουν μάθει και δεν είναι υποχρεωμένοι να λογοδοτήσουν και να ακολουθήσουν το «ξεφωνητό» που δέχονται. Άλλωστε το ήθος και η εργατικότητά τους είναι γνωστά. Τα παράπονα του Παπαγιάννη και του Ρογκαβόπουλου, είναι εύλογα και δεν είναι της παρούσης οι λεπτομέρειες που μπορεί να δυναμιτίσουν το κλίμα.
Ούτε με εγωισμούς, ούτε με απαξιωτικές δηλώσεις τύπου «δεν ταιριάζουν στη φιλοσοφία μου», λύνονται τα θέματα αυτά. Κι όταν μιλάμε για αγάπη και αφοσίωση στην Εθνική ομάδα, ο Ρογκαβόπουλος την πρώτη χρονιά του στην Μπασκόνια παράκουσε την εντολή του Ιβάνοβιτς, να μην αγωνιστεί με την Εθνική σε δύο αγώνες για τα «παράθυρα». Ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα Σπανούλη και το αποτέλεσμα ήταν να αγωνιστεί ελάχιστα και όταν γύρισε στη Βιτόρια, ο προπονητής του για ενάμισι μήνα να μην τον υπολογίζει.
Πέρυσι δε, που αντιμετώπισε ένα σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα υγείας, εξήγησε τους λόγους εξαίρεσής του και έμεινε ακάλυπτος, όταν συγκέντρωνε πάνω του τα πυρά. Αλήθεια, ήταν ποτέ ένα παιδί που λατρεύει το μπάσκετ, να αρνιόταν τη συμμετοχή του σε Ολυμπιακούς Αγώνες; Όταν ήταν τρελαμένος από τη χαρά του με την πρόσκληση του Ιτούδη για το Μουντομπάσκετ στην Μανίλα το 2023;
Και στο κάτω κάτω ότι έχει καταφέρει μέχρι τώρα, το πέτυχε με τις δικές του δυνάμεις και την εργατικότητά του. Γι’ αυτό και ο Ρικ Πιτίνο το 2021 τον επέβαλε στην Εθνική ομάδα και έπαιξε στο Προολυμπιακό του Καναδά. Τόσο ο Γιώργος Παπαγιάννης, όσο και ο Νίκος Ρογκαβόπουλος, βρίσκουν την αναγνώριση και την εκτίμηση στην Ευρώπη, όταν εδώ γνώρισαν αρνητικές επιρροές που αφορούσαν την καριέρα τους.
