Με εμφατικό τρόπο στη σειρά των τελικών, ο Ολυμπιακός στέφθηκε πρωταθλητής Ελλάδας για 15η φορά στην ιστορία του, νικώντας τον Παναθηναϊκό (85-71), μέσα σε πανηγυρική ατμόσφαιρα στο ΣΕΦ.
Οι τρεις συνεχόμενες νίκες του στο φινάλε της χρονιάς, αν μη τι άλλο, καταδεικνύουν την ανωτερότητά του και συγχρόνως δικαιώνουν το έργο του Γιώργου Μπαρτζώκα, στη δυσκολότερη χρονιά της θητείας του. Ωστόσο, μετά το Άμπου Ντάμπι και την ψυχρολουσία που ένιωσε στον ημιτελικό, ο Ολυμπιακός επειδή έχει τη σύσταση της ομάδας, άντεξε στους κραδασμούς που ακολούθησαν.
Όχι μόνο από τα όσα θλιβερά γεγονότα που συνέβησαν και πλήγωσαν βαριά το άθλημα, αλλά και από τους τραυματισμούς που τον έπληξαν στη διάρκεια των τελικών. Αναγκάστηκε να μην υπολογίζει στη σειρά τον τραυματισμένο Γκός. Στον τρίτο αγώνα στο ΟΑΚΑ, ο σοβαρός τραυματισμός του Φαλ, τον άφησε χωρίς δεύτερο ψηλό, ενώ στην τελευταία περίοδο έπαιξε και χωρίς τον Φουρνιέ, λόγω της αποβολής του. Και το αποκορύφωμα ήρθε στον τέταρτο αγώνα, με το διάστρεμμα του Βεζένκοφ.'
Με τόσες ατυχίες βασικών παικτών μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, ο Ολυμπιακός βρήκε την ψυχική δύναμη και τις αγωνιστικές λύσεις (εδώ έγκειται η συμβολή του προπονητή του, που δεν ήταν λίγες οι φορές που στοχοποιήθηκε) με την αξιοποίηση δύο «παροπλισμένων» παικτών, μετατρέποντάς τους σε πρωταγωνιστές. Ο Ντόρσεϊ και ο ΜακΚίσικ, ήταν αυτοί που ήρθαν από τον πάγκο στους δύο τελευταίους αγώνες και μαζί με τον Μιλουτίνοφ, προξένησαν την μεγαλύτερη ζημιά στον Παναθηναϊκό.
Λένε ότι η καλύτερη ομάδα που αξίζει να κερδίσει τον τίτλο σε τελική φάση, φαίνεται μέσα από τρεις, το λιγότερο, μονομαχίες. Και ο Ολυμπιακός απέδειξε ότι είχε τη συγκέντρωση, τις λύσεις, αλλά και τη χημεία για να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο που συνάντησε στο δρόμο του, παίζοντας ορθολογιστικό μπάσκετ, με έμφαση στην άμυνα, στην καλή κυκλοφορία και σε καταστάσεις «ένας εναντίον ενός». Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι και στις τρεις συνεχόμενες νίκες του, πήρε διψήφιες διαφορές με πειστικές εμφανίσεις. Όπως δεν είναι τυχαίο, ότι στους δύο τελευταίους αγώνες, υπέπεσε σε μονοψήφιο αριθμό λαθών, ενώ είχε 9 και 10 κλεψίματα, με εμφανή ανωτερότητα και στο κομμάτι της δημιουργίας. Επίσης ήταν προετοιμασμένος για να αντιδράσει στο σχήμα των τριών «κοντών» των φιλοξενούμενων.
Από την άλλη πλευρά, ο Παναθηναϊκός εμφανίστηκε μονοδιάστατος, χωρίς ιδέες, χωρίς την ενέργεια του αντιπάλου του και στηρίχτηκε κυρίως στο τρίποντο. Οι «πράσινοι» τελείωσαν τον τέταρτο αγώνα με 12/30 προσπάθειες έξω από τα 6μ.75, και με λιγότερες για δίποντο (10/23). Η δε αντιστοιχία ασίστ/λαθών, ήταν 16/14.
Μετά το αρχικό 11-7 του Παναθηναϊκού στο οποίο ο Ολυμπιακός απάντησε με ένα 12-2, η ομάδα του Άταμαν ακολουθούσε συνεχώς στο σκορ. Κι αν το 42-38 του α΄ ημιχρόνου, δημιουργούσε τις εντυπώσεις για ντέρμπι στη συνέχεια, οι γηπεδούχοι γρήγορα εξασφάλισαν διψήφιες διαφορές με τους Ντόρσεϊ, Φουρνιέ και το εκπληκτικό ΜακΚίσικ, φθάνοντας και το +23 (82-59 στο 36΄). Μάλιστα για πρώτη φορά φέτος ο Ολυμπιακός έφτασε το ποσοστό στις βολές του στο 90% (19/21), ενώ για μία ακόμη φορά κράτησε χαμηλά ην επίθεση του Παναθηναϊκού, ο οποίος πέτυχε 15 και 14 πόντους στην πρώτη και την τρίτη περίοδο.
Τα δεκάλεπτα: 19-15, 42-38, 64-52, 85-71.
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ (Γ. Μπαρτζώκας): Ουόκαπ 3, Μήτρου-Λονγκ, Λαρεντζάκης, Βιλντόζα, Λι 1, Βεζένκοφ 2 (1/3 διπ., 0/1 τριπ.), Παπανικολάου 7 (1/3 τριπ.), Ντόρσεϊ 17 (3/5 τριπ.), Πίτερς 11 (2/3 τριπ.), Μιλουτίνοφ 11 (4/6 διπ., 10 ριμπ.), ΜακΚίσικ 20 (4/4 διπ., 2/6 τριπ.), Φουρνιέ 13 (1/3διπ., 2/8τριπ.).
ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ (Ε. Άταμαν): Καλαϊτζάκης 3 (1), Μπράουν, Σλούκας 11 (1/1 διπ., 3 /4 τριπ., 7ασ.), Οσμάν 4, Παπαπέτρου 2, Γκραντ 10 (0/3 διπ., 3/4 τριπ.), Ναν 18 (3/7 διπ., 2/6 τριπ.), Ερνανγκόμεθ 9 (2/6 τριπ.,, 9 ριμπ.), Μήτογλου 9 (2/2 διπ., 1/3 τριπ.), Γιούρτσεβεν 5 (2/7 διπ., 0/1 τριπ., 6 ριμπ.).
