Όταν το Ντιτρόιτ φαινόταν ότι θα μείνει για άλλη μία φορά εκτός πλέι οφ στα μισά της περσινής σεζόν, η πλειοψηφία των οπαδών των πρωταθλητών του 2004, πίστευε ότι χρειάζεται επειγόντως ένας σταρ.
Την ίδια στιγμή οι Χοκς αποφάσιζαν ότι δεν θα κάνουν πρόταση στον ηγέτη τους, Τζος Σμιθ, ο οποίος το καλοκαίρι του 2013 θα έμενε ελεύθερος αναζητώντας ένα μεγάλο συμβόλαιο. Ο πρώην αστέρας και ῎διόσκουρος῎ του Αζάια Τόμας, Τζο Ντιούμαρς, επωφελήθηκε της συγκυρίας και προσέφερε "γη και ύδωρ" στο νούμερο 17 του ντραφτ του 2004 δελεάζοντάς τον να παίξει στο Ντιτρόιτ. Παράλληλα, έφερε έναν χαρισματικό σκόρερ στη θέση ᾽1᾽, τον Τζένινγκς, από το Μιλγουόκι, δίνοντας στους Μπακς τους Νάιτ, Μίντλετον και Κραβτσόβ ενώ απέκτησε και τον MVP του ιταλικού πρωταθλήματος, Λουίτζι Ντατόμε.
Το ῎κεράσακι στην τούρτα῎ ήταν η επιστροφή του ηγέτη της ομάδας του 2004, Μπίλαπς, ο οποίος, παρά τα 37 του χρόνια, παραμένει ένας από τους παίχτες με το υψηλότερο μπασκετικό IQ στη λίγκα. Ο Μπίλαπς είχε φύγει για το Ντένβερ το Νοέμβριο του 2008, έτσι ώστε να έρθει ο Άιβερσον στο Ντιτρόιτ σε μια ανταλλαγή που είχε θορυβήσει πολύ τους φιλάθλους στο Μίσιγκαν. Ο Ντιούμαρς μάλιστα είχε δηλώσει πως ήταν η δυσκολότερη συμφωνία που είχε κληθεί να κλείσει, καθώς ένιωθε τον Μπίλαπς σαν τον μικρό του αδερφό.
Η πρώτη συνάντηση του Μπίλαπς με τον Άιβερσον μετά την πολυδιαφημισμένη ανταλλαγή το 2008.
Οι παραπάνω κινήσεις σε συνδυασμό με την παραμονή των ῎παλιών῎ Στάκεϊ, Ντράμμοντ, Μονρόε και Βιλανουέβα γέμισαν με αισιοδοξία τους ιθύνοντες της ομάδας. Παρόλα αυτά, ο συνωστισμός στη ρακέτα και η έλλειψη ενός καλού σουτέρ στα ῎φτερά῎ (ίσως ο Ντατόμε να δώσει κάποιες λύσεις όταν βρει τα πατήματά του) προμήνυαν ότι η επιστροφή στην ελίτ του ΝΒΑ δεν θα ήταν εύκολη.
Οι Πίστονς, στην αρχή του πρωταθλήματος έχουν το χειρότερο ρεκόρ, στην Ανατολή (μαζί με τους Γουίζαρντς) και παρά το γεγονός ότι είναι πολύ νωρίς για συμπεράσματα φαίνεται πως θα αργήσει να βρεθεί η χημεία μεταξύ των βασικών. Η προσπάθεια του προπονητή της ομάδας, Μορίς Τσικς, να χωρέσει και τους τρεις τοπ ψηλούς που διαθέτει (Ντράμμοντ, Μονρόε και Σμιθ) στην πεντάδα δημιουργεί μεγάλο πρόβλημα στην επίθεση του Ντιτρόιτ. Ο λόγος χρησιμοποίησης του Σμιθ στο ῎3῎ δικαιολογείται επειδή είναι ο μόνος παίχτης σε όλο το πρωτάθλημα (ίσως μαζί με τον Ιγκουοντάλα) που μπορεί να αντιμετωπίσει παίχτες οι οποίοι ποστάρουν, δημιουργούν, αλλά και σκοράρουν από την περιφέρεια, όπως ο Λεμπρόν, ο Ντουράντ και ο Άντονι.
Εντούτοις, όταν οι Πίστονς δεν αντιμετωπίζουν ομάδες με τόσο πολυσύνθετα τριάρια δεν υπάρχει κανένας λόγος να ῎χαραμίζεται῎ ο Σμιθ στην περιφέρεια. Δεν ήταν και ούτε θα γίνει ο κορυφαίος σουτέρ έξω από τη γραμμή του τρίποντου, όπως και δεν πρόκειται στα 28 του να βελτιώσει την ντρίμπλα του, ώστε να βοηθήσει στη δημιουργία παιχνιδιού έξω από τη ρακέτα. Η παραπάνω ανάλυση σίγουρα δεν διαφεύγει του προπονητικού τιμ, καθώς πρόκειται για κάτι οφθαλμοφανές.
Το γενικότερο πρόβλημα όμως στο ΝΒΑ είναι ότι οι μεγάλοι παίχτες είθισται να μην παρακολουθούν το ξεκίνημα του παιχνιδιού από τον πάγκο και ταυτόχρονα να έχουν τους υψηλότερους μέσους όρους συμμετοχής στην ομάδα.
Όταν στην Ευρωλίγκα βλέπουμε συχνά παίκτες-ονόματα να κάθονται στον πάγκο σε όλη την πρώτη περίοδο (κυρίως σε ομάδες του Ομπράντοβιτς και του Μεσίνα) στο ΝΒΑ πολύ σπάνια να συμβεί κάτι αντίστοιχο. Οι μόνες εξαιρέσεις είναι όταν ο παίχτης βρίσκεται στη ῎δύση῎ της καριέρας του (π.χ. Τζινόμπιλι στους Σπερς ή Σκόλα στους Πέισερς) και δεν πρόκειται να αντιδράσει.
Στους Πίστονς οι 3 προαναφερθέντες ψηλοί βρίσκονται σε εξαιρετική μπασκετική ηλικία και ο παραγκωνισμός κάποιου εξ αυτών θα δημιουργούσε πρόβλημα στα αποδυτήρια. Στην ήττα των Πίστονς από τους Γουόριορς με 18 πόντους διαφορά, ο ακριβοπληρωμένος Σμιθ έμεινε στον πάγκο για 20 συνεχόμενα λεπτά, βλέποντας τον ρούκι Ντατόμε να αγωνίζεται στη θέση του, γεγονός που δεν έμεινε ασχολίαστο από τους δημοσιογράφους του ΝΒΑ.Οι φήμες περί ανταλλαγής του Μονρόε δείχνουν να έχουν βάση κυρίως εξαιτίας δύο λόγων. Ο πρώτος αναφέρθηκε στις παραπάνω γραμμές και δεν χρήζει περαιτέρω ανάλυσης.
Ο δεύτερος είναι ότι ο Μονρόε το ερχόμενο καλοκαίρι μένει ελεύθερος και θα χρειαστούν παραπάνω χρήματα απ᾽ ότι τώρα για να μείνει στο Ντιτρόιτ. Αν τελικά αποφασιστεί, όπως όλα δείχνουν, να ανταλλαχθεί ο ταλαντούχος πάουερ φόργουορντ, τότε οι Πίστονς θα κινηθούν για έναν παίχτη στην περιφέρεια με αξιόπιστο μακρινό σουτ που θα πάρει τη φανέλα του βασικού σπίτι του και ταυτόχρονα θα εδραιώσει τον Σμιθ στο ῎ζωγραφιστό῎. Οι πιο πιθανοί στόχοι μοιάζουν ο Έρικ Γκόρντον των Πέλικανς και ο Νικολά Μπατούμ των Μπλέιζερς, κυρίως γιατί οι ομάδες τους ψάχνουν παίχτη σαν τον Μονρόε ώστε να πλαισιώσει τον Ντέιβις (Πέλικανς) ή τον Άλντριτζ (Μπλέιζερς). Ακούγεται επίσης το όνομα του Ντάνι Γκριν των Σπερς, καθώς ο Ντάνκαν θα αποχωρήσει σύντομα αφήνοντας ένα τεράστιο κενό στη ρακέτα του Σαν Αντόνιο.
Ο Έρικ Γκόρντον με τη φανέλα των Πέλικανς
Το σκηνικό θυμίζει έντονα τον Φλεβάρη του 2004 όταν οι Πίστονς βλέποντας πως υπάρχει το υλικό, αλλά όχι η χημεία κινήθηκαν αστραπιαία (δίνοντας μεταξύ πολλών παιχτών και τον γνωστό μας Ζέλικο Ρέμπρατσα) για τον Ρασίντ Γουάλας, ο οποίος μόλις είχε μεταγραφεί στους Χοκς. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό με τους Πίστονς πρωταθλητές και την αναβίωση των θρυλικών ῎κακών παιδιών῎.
Μπορεί τώρα να μην χρειάζονται παίχτη στη θέση "4" όπως το 2004, αλλά μία προσθήκη στην περιφέρεια θα μεταμόρφωνε την ομάδα πριν χαθεί ο στόχος των πλέι οφ. Ένας παίχτης σαν τον Μπατούμ ή τον Γκόρντον θα ῎έλυνε τα χέρια῎ του Μορίς Τσικς, καθώς θα έδινε πολύτιμες λύσεις, όχι μόνο στο εκτελεστικό, αλλά και στο δημιουργικό κομμάτι, αποφορτίζοντας τους Μπίλαπς και Τζένινγκς. Το σενάριο παραμένει σενάριο, αλλά η αποκαρδιωτική εικόνα των Πίστονς μπορεί να το κάνει πραγματικότητα ιδιαίτερα αν συνδυαστεί με τη μέτρια αρχή των φιλόδοξων Πέλικανς του Έρικ Γκόρντον.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΟΥΡΒΑΝΟΣ
