Η Αναντολού Εφές έμελλε να ήταν η τελευταία ομάδα στο πλούσιο βιογραφικό του Ντούσαν Ιβκοβιτς! Ο 72χρονος τεχνικός ανακοίνωσε και επίσημα ότι αποσύρεται από τους πάγκους βάζοντας τέλος στην τεράστια καριέρα του.
Ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα το 1978 από τον πάγκο της Παρτίζαν, ενώ το 1980 συστήθηκε στο ελληνικό κοινό ως προπονητής του Άρη (1980-82). Στη συνέχεια μετακόμισε στην Σιμπένκα (1982-1987) για να ακολουθήσουν οι Βοϊβοντίνα (1987-1990), ΠΑΟΚ (1991-1994), Πανιώνιος (1994-1996), Ολυμπιακός (1996-1999), ΑΕΚ (1999-2001), ΤΣΣΚΑ Μόσχας (2002-2005), Ντιναμό Μόσχας (2005-2007), Ολυμπιακός (2010-2012) και φέτος η Αναντολού Εφές.
Παράλληλα ήταν ομοσπονδιακός τεχνικός της εθνικής Γιουγκοσλαβίας (1988-1995) όπως και της εθνικής Σερβίας (2009-2013). Εχει κατακτήσει ασημένιο μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες (1988), χρυσό σε Μουντομπάσκετ (1999), τρία χρυσά σε Ευρωμπάσκετ (1989, 1991, 1995), ένα ασημένιο σε Ευρωμπάσκετ (2009), δύο Ευρωλίγκες (1997, 2012 και οι δύο με τον Ολυμπιακό), ένα κύπελλο Κόρατς (1979-Παρτίζαν), ένα κύπελλο Σαπόρτα (2000-ΑΕΚ), ένα Eurocup (2006-Ντιναμό Μόσχας), επτά εθνικά πρωταθλήματα (ένα Γιουγκοσλαβίας, τρία Ελλάδας και τρία Ρωσίας) και έξι εθνικά κύπελλα (ένα Γιουγκοσλαβίας, τέσσερα Ελλαδας και ένα Ρωσίας).
«Η προπονητική και το μπάσκετ ήταν η ζωή μου»
«Όλα αυτά τα χρόνια δεν ένιωσα ποτέ άγχος παρά μόνο μεγάλο πάθος. Η απόφαση μου να αποσυρθώ προήλθε μέσα από λογική σκέψη και είναι το ίδιο δύσκολη με όσα έχω αντιμετωπίσει στην καριέρα μου» δήλωσε αρχικά ο Ντούσαν Ίβκοβιτς και συνέχισε: «Το μπάσκετ και η προπονητική δεν ήταν μέρος της ζωής μου αλλά η ίδια μου η ζωή. Ήταν μία συνεχής σχέση από την οποία έπαιρνα και έδινα πράγματα. Έδωσα όλο μου το είναι στο μπάσκετ και εκείνο καθόρισε τη ζωή μου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο».
Κάνοντας μία αναδρομή στο παρελθόν είπε: «Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συνεργάτες μου και ειδικά τους παίκτες για τον σεβασμό τους, την εμπιστοσύνη τους και την αφοσίωση τους. Ένιωθα πάντα περίεργα όταν έλεγε ο κόσμος πως εγώ δημιούργησα τους παίκτες και τους προπονητές. Εγώ απλά έδινα την ευκαιρία και εκείνοι την εκμεταλλευόντουσαν δίνοντας τον καλύτερο τους εαυτό. Θέλω να τους ευχαριστήσω για αυτό. Δεν θέλω, δεν μπορώ και δεν θα πω ποτέ αντίο στο μπάσκετ. Το μόνο που θα αλλάξει είναι ο τρόπος που ζω».
