Αστοχία από τις ελεύθερες βολές (12/26), χαμένα αμυντικά ριμπάουντ και η ευστοχία του Κάρολ.
Αυτά έδωσαν το στέμμα στην Ρεάλ. Σε μια Ρεάλ που στο Final 4 έπαιξε σωστό και ισορροπημένο μπάσκετ μιας ολόκληρης χρονιάς.
Οι πειραιώτες ήταν εκτός ρυθμού, με λάθος Block-out, βιαστικές επιθέσεις και έλλειψη των κρίσιμων σουτ. Με 5/23 τρίποντα και κυρίως με ποσοστό κάτω από 50% στις ελεύθερες βολές, σ' έναν τελικό, η πλάστιγγα γέρνει προς την πλευρά του αντιπάλου, που παίζει και στην έδρα του.Το γιατί του σημερινού τελικού θα πρέπει να έχει ξεχαστεί μέχρι αύριο. Αυτή η ομάδα είναι νικήτρια μετά το 3-1 επί της Μπαρτσελόνα. Όλα τα άλλα ήταν υπέρβαση, που την έκανε όμως. Πέτυχε τον στόχο της και υπερέβαλε εαυτόν με το να φτάσει στον τελικό και να κοιτάξει στα μάτια την βασίλισσα.
Ο Πάμπλο Λάσο τα κατάφερε σήμερα με το μαρκάρισμα πάνω στον Σπανούλη. Τον άφησε στους 3 πόντους. Δεν την ξαναπάτησε όπως στους τελευταίους 2 τελικούς. Του βγήκε το παιχνίδι και από εκεί που δεν το περίμενε κανένας. Εμφανίστηκε ο Κάρολ με 4/5 τρίποντα. Το ένα σουτ μετά το άλλο, με «κρεμασμένο» πάνω του Λοτζέσκι και Μάντζαρη. Εκεί κρίθηκε κυρίως το παιχνίδι, αλλά και στη σκληράδα των Νοτσιόνι, Ματσιούλις. Η Ρεάλ Μαδρίτης 20 χρόνια μετά είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης. Πάλι με αντίπαλο τον Ολυμπιακό, όπως και το '95 στη Σαραγόσα.
Όχι δάκρυα. Δε χωράνε για την ομάδα του Γιάννη Σφαιρόπουλου. Οι ομάδες χτίζονται μόνο όταν υπάρχει πάθος και ομαδικότητα. Ο Ολυμπιακός την έχει. Πιτσιρικάδες μεγαλώνουν (Σλούκας, Μάντζαρης), άλλοι γεννιούνται (Αγραβάνης, Παπαπέτρου) και ηγέτες οδηγούν (Σπανούλης, Πρίντεζης).
Θα μείνει στην ιστορία αυτά που κάνουν οι Πειραιώτες. Μια ιστορία που θα την λέμε στα εγγόνια μας και αυτά στα παιδιά τους. Την ιστορία του Κώστα, του Βαγγέλη, του Γιώργου, του Βασίλη και των άλλων παιδιών του Πειραιά.
