Στο τέλος ξυρίζουν το γαμπρό...
Πρώτο δείγμα θετικό, αλλά… μην τρελαθούμε κιόλας. Η Εθνική ομάδα δεν έχει πετύχει τίποτε περισσότερο ως τώρα από το αυτονόητο.
Να κερδίσει δηλαδή τις τρεις ασθενέστερες ομάδες του ομίλου της, οι οποίες στα χαρτιά και με βάση την ποιότητα των παικτών και των προπονητών ήταν υποδεέστερες από αυτήν. Βεβαίως με τις τρεις αυτές νίκες εξασφάλισε νωρίς νωρίς και με συνοπτικές διαδικασίες την πρόκριση στους «16», πέτυχε δηλαδή τον πρώτο στόχο της στη διοργάνωση, αλλά κι αυτό ήταν κάτι που όλοι περιμέναμε. Τα δύσκολα έπονται. Αρχής γενομένης από τα δύο τελευταία παιχνίδια του ομίλου με Κροατία και Αργεντινή.
Σε αυτούς τους δύο αγώνες θα δείξει η Εθνική πόσα απίδια πιάνει πράγματι ο σάκος. Απέναντι σε δύο ομάδες του επιπέδου της θα δοκιμαστούν οι αντοχές της, τόσο οι αγωνιστικές όσο και οι ψυχικές, καθώς το αποτέλεσμα μετράει και μάλιστα πολύ. Διότι άλλο η πρώτη θέση του ομίλου και άλλο η δεύτερη, άλλες προοπτικές διανοίγονται αν η ομάδα βγει πρώτη και άλλες αν βγει δεύτερη, οπότε σε περίπτωση πρόκρισης στα προημιτελικά, θα πέσει πάνω στην Ισπανία.
Παρ’ όλα αυτά δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς ότι με την παρουσία της ως τις πρώτες τρεις αγωνιστικές του Μουντομπάσκετ η Εθνική κατάφερε να πείσει ότι διαθέτει τρία βασικά στοιχεία:
Α) Σοβαρότητα. Νίκησε πράγματι τρεις υποδεέστερες ομάδες, αλλά τις νίκησε εύκολα και χωρίς να κινδυνεύσει ουσιαστικά. Πράγμα που σημαίνει ότι αντιμετώπισε τα παιχνίδια με υπευθυνότητα, ότι όταν οι παίκτες λένε πως τα πόδια τους πατούν στη γη, το εννοούν. Την ίδια ώρα η Κροατία χρειάστηκε παράταση για να νικήσει τις Φιλιππίνες, ενώ απέναντι στη Σενεγάλη (την οποία η Εθνική μας νικούσε 50-17 στην αρχή του δευτέρου ημιχρόνου της πρεμιέρας) έκανε μια μεγαλοπρεπέστατη γκέλα, η δε Αργεντινή… έφτυσε αίμα για να νικήσει τις Φιλιππίνες.
Β) Ετοιμότητα. Η περίπτωση του Κώστα Σλούκα στον αγώνα με το Πουέρτο Ρίκο είναι η πλέον χαρακτηριστική. Δεν χρησιμοποιήθηκε καθόλου στο πρώτο ημίχρονο, πέρασε στο παρκέ για πρώτη φορά στο 28’ και ουσιαστικά «καθάρισε» το παιχνίδι. Το τρίποντο που έβαλε όταν οι Πορτορικάνοι είχαν επιστρέψει από το -19 στο -9 στις αρχές της τελευταίας περιόδου έβγαλε την ομάδα από το αδιέξοδο, στο οποίο είχε περιέλθει και της επέτρεψε να βαδίσει με σιγουριά ως το τέλος. Ο Σλούκας είχε γενικά πολύ μεστή παρουσία στο διάστημα στο οποίο έπαιξε δίχως να χρειαστεί χρόνο προσαρμογής στο παιχνίδι κι αυτό δείχνει ότι ο Κατσικάρης πέτυχε αυτό που είχε βάλει ως στόχο εξ αρχής: να έρθουν όλοι οι παίκτες στο ίδιο επίπεδο. Όχι μόνο αγωνιστικά, αλλά και πνευματικά.
Πράγμα που αποδεικνύεται και από το ότι αυτή η Εθνική μοιάζει να έχει πολλά… κεφάλια. Σε κάθε παιχνίδι ως τώρα οι πρωταγωνιστές είναι διαφορετικοί κι αυτό είναι πολύ ενθαρρυντικό ενόψει της συνέχειας. Διότι φανερώνει πως υπάρχουν πολλοί παίκτες σε καλή κατάσταση.
Γ) Άριστο κλίμα. Το έλεγαν όλοι στη διάρκεια της προετοιμασίας, φαίνεται και τώρα, στα επίσημα. Η ομάδα είναι μια γροθιά, ο πάγκος είναι συνεχώς όρθιος χειροκροτώντας τις καλές ενέργειες και παρηγορώντας στις κακές, ενώ και από τις δηλώσεις των διεθνών μπορεί εύκολα κανείς να διακρίνει το κλίμα ομοψυχίας.
Το δείγμα, λοιπόν, είναι θετικό, αλλά η ώρα για τους πανηγυρισμούς δεν έχει έρθει ακόμα. Και πέρυσι, άλλωστε, με 3-0 είχε ξεκινήσει η Εθνική την προσπάθειά της στο Ευρωμπάσκετ. Η κατάληξη, ωστόσο, ήταν οδυνηρή…
