Όπως το 2004...
Αν δεχθούμε ότι η δυναμικότητα της Εθνικής μας είναι τέτοια που της επιτρέπει να θεωρεί δεδομένο ότι μπορεί να πάρει μια θέση στην πρώτη τετράδα ενός οποιουδήποτε ομίλου έξι ομάδων, τότε η κλήρωση που έγινε τη Δευτέρα το βράδυ στη Βαρκελώνη δεν ήταν καλή.
Διότι στόχος της ελληνικής ομάδας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα δεν είναι η πρόκριση στους «16», αλλά να φτάσει ψηλά. Πιο ψηλά ακόμα και από τα προημιτελικά. Για πολλούς και διάφορους λόγους, στους οποίους προσθέστε και την ανάγκη, που ενέσκηψε εσχάτως, να αποδείξει ότι δεν πάει χαριστικά στην Ισπανία, επειδή κάποιοι με κάποιες αδιαφανείς διαδικασίες της έδωσαν μια wild card, αλλά επειδή το αξίζει.
Στους «16», λοιπόν, θα φτάσει είτε επειδή ο όμιλός της είναι πράγματι βατός, αφού ακόμα και την Αργεντινή μπορεί να την καταφέρει, πολύ δε περισσότερο τις Κροατία και Πουέρτο Ρίκο, είτε επειδή το πρόγραμμα είναι ιδανικό. Αρχίζει με τους αγώνες κόντρα στους θεωρητικά ασθενέστερους Σενεγάλη και Φιλιππίνες, ώστε να βρει ρυθμό και τα πιο δύσκολα ακολουθούν κλιμακωτά. Από τους «16», όμως, και μετά το πράγμα ζορίζει. Οι Ισπανία, Γαλλία, Βραζιλία, Σερβία, που λογικά θα περάσουν από τον Α’ όμιλο (όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά) είναι μεγάλες δυνάμεις και όποια κι αν βρει μπροστά της η ελληνική ομάδα στο πρώτο χιαστί, θα της κάνει τη ζωή δύσκολη. Πόσω μάλλον στη συνέχεια.
Όλα τα παραπάνω ισχύουν για την πλήρη και ανταγωνιστική Εθνική. Για την Εθνική που θα έχει παρόντα όλα τα αστέρια της, αλλά και τα τρία παιδιά που κάνουν φέτος σπουδαίες εμφανίσεις στο ΝΒΑ (Κουφός, Καλάθης και Αντετοκούνμπο). Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει ένδειξη ότι θα λείψει κάποιος από αυτούς. Οπότε αυτό που μένει είναι να βρεθεί ο κατάλληλος προπονητής. Αυτός που θα εμπνεύσει τούτα τα παιδιά, που από το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 2009 και μετά-και με μικρή παρένθεση τη σχετικά θετική 6η θέση στο Ευρωμπάσκετ του 2011-βιώνουν μόνον ταπεινωτικές αποτυχίες με το εθνόσημο.
Ο Παναγιώτης Γιαννάκης το έχει κάνει μια φορά αυτό το 2004. Τότε που ανέλαβε τις τύχες της Εθνικής μετά τον διασυρμό στα Ευρωμπάσκετ της Γαλλίας και της Τουρκίας, που είχαν ως αποτέλεσμα την απουσία από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ιντιανάπολις, και με αφετηρία τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας την οδήγησε στην κορυφή της Ευρώπης και του κόσμου.
Ίσως ήρθε η ώρα να το ξανακάνει δέκα χρόνια μετά…
* Αυτές οι σκέψεις μου δημοσιεύτηκαν σήμερα στον "Ελεύθερο Τύπο", αλλά έκρινα πως πρέπει να τις μοιραστώ και με το πιο μπασκετικό κοινό του Basketenews...
