Εκτόξευση στη... Στρατόσφαιρα!

Οι μοναδικές απαντήσεις που έδωσε ο Ολυμπιακός με την εμφατική νίκη του επί της Φενερμπαχτσέ ήταν αυτές προς τον εαυτό του. Ο ίδιος έσπειρε αμφιβολίες για τις δυνατότητές του με τις δύο απαράδεκτες εμφανίσεις και ήττες κόντρα σε Παναθηναϊκό και ΚΑΟΔ, ο ίδιος τις ξερίζωσε με το πάρτι που έστησε απέναντι στην ομάδα του Ομπράντοβιτς.

Ο Ολυμπιακός διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία που είναι απαραίτητα για να πρωταγωνιστήσει (ποιότητα, βάθος, εμπειρία, μέταλλο), γύρισε σελίδα αφήνοντας πίσω του τα δύο διαδοχικά ατυχή αποτελέσματα και προχωρά αναζωγονημένος με κάποιες μικρές μόνο αμυχές. Κυρίως όσον αφορά την απώλεια ενός από τους τρεις τίτλους που είχε σημαδέψει και φέτος.

Εκείνος πάντως που έκλεψε ξανά την παράσταση ήταν ο Περπέρογλου. Εντάξει, καταλαβαίνω ότι η ιστορία του Σπανούλη είναι πιο ελκυστική. Η «απάντηση» που έδωσε στον Ομπράντοβιτς (αλήθεια, σε τι πράγμα απάντησε; Μήπως ο Ζοτς αμφισβήτησε ποτέ την αγωνιστική αξία του Λαρισαίου; Απλώς δεν τον γουστάρει, όπως δεν γουστάρει και ο Σπανούλης τον Σέρβο για λόγους που έχουν να κάνουν με συμπεριφορές, όχι με την αγωνιστική ή προπονητική αξία του καθενός…) βγάζει περισσότερους τίτλους και κάνει μεγαλύτερο γκελ στον κόσμο. Ο Σπανούλης ήταν πράγματι εντυπωσιακός και το μάτι του πράγματι γυάλιζε. Έδειξε πράγματι πόσο μεγάλος παίκτης είναι, διότι οι μεγάλοι παίκτες φαίνονται στα μεγάλα παιχνίδια. Όμως ο Ολυμπιακός δεν θα κέρδιζε την Φενερμπαχτσέ αν δεν υπήρχε ο Περπέρογλου.

Ο Στράτος «μίλησε» την ώρα που ο Σπανούλης είχε βρει κακό μπελά από τα ψηλά κορμιά που είχε ρίξει πάνω του ο Ομπράντοβιτς (τον Πρέλτζιτς που τον μάρκαρε και τον φόργουορντ που άλλαζε πάνω του μετά το πικ εν ρολ). Ο Λαρισαίος δεν μπορούσε να σκοράρει μετά το καταπληκτικό πρώτο ημίχρονο, είχε περιοριστεί περισσότερο σε δημιουργικό ρόλο, όμως, ως γνωστόν, δεν υπάρχει δημιουργός στο μπάσκετ αν ταυτόχρονα δεν υπάρχει και εκτελεστής.

Κι αυτός στην τελευταία και καθοριστική περίοδο ήταν ο Περπέρογλου. Έβαλε όλα τα μεγάλα σουτ, ανταποκρίθηκε τέλεια για μια ακόμα φορά ως «τεσσάρι» κι ήταν αυτός που έβγαλε τα κάστανα από τη φωτιά. Αν δεν υπήρχε αυτός από το 25’ ως το 35’, τότε που η Φενέρ είχε μειώσει στο καλάθι και είχε καταφέρει να αντιδράσει στο σοκ που της είχε προκαλέσει ο Σπανούλης στο πρώτο ημίχρονο, το παιχνίδι πιθανότατα θα είχε διαφορετική εξέλιξη, όχι τόσο καλή για τον Ολυμπιακό.

Κι είναι εντυπωσιακή η σταθερότητα που επιδεικνύει εδώ και καιρό ο Στράτος στις μεγάλες εμφανίσεις. Όχι στις καλές, στις μεγάλες. Τους τελευταίους δύο μήνες κάνει τα παιχνίδια της ζωής του και το ακόμα πιο φοβερό είναι πως τα έχει συνδυάσει με τη μετατόπισή του σε θέση «4»! Σε μια θέση δηλαδή, που δεν είναι, αυτό που λέμε, η φυσική του. Έχει λύσει τα χέρια του Μπαρτζώκα, που είχε αρχίσει να ξεμένει από «τεσσάρια» λόγω των συνεχών τραυματισμών του Πετγουέι και της απειρίας του Αγραβάνη, έχει αναδειχθεί σε ηγετική φυσιογνωμία του πρωταθλητή Ευρώπης Ολυμπιακού κι έβαλε σε όλους μας τα γυαλιά. Διότι υπάρχει και καλύτερος Περπέρογλου από τον απλώς καλό, αξιόπιστο και χαμηλού προφίλ φόργουορντ που είχαμε συνηθίσει τόσα χρόνια.

Και μόνο γι’ αυτό, του αξίζει ένα μπράβο…