Έπεσε θύμα του σερί
Εντάξει, να μην πυροβολήσουμε τον πιανίστα τώρα που φαλτσάρει. Ας βάλουμε όμως στη ζυγαριά το 23-2 με το οποίο ο Ολυμπιακός άρχισε τη φετινή σεζόν και αποχαιρετά το 2013.
Από τη μια πέτυχε 23 συνεχόμενες νίκες που δεν του πρόσφεραν σχεδόν τίποτα, εκτός από την ενίσχυση της υστεροφημίας του και έναν τίτλο περιορισμένης αξίας. Το 23-0 είναι ένα ρεκόρ που αφορά κυρίως τους στατιστικολόγους και τους δημοσιογράφους, τους οποίους θα απασχολήσει ξανά αν και εφόσον καταρριφθεί. Και το Διηπειρωτικό Κύπελλο είναι μια διοργάνωση που εντάσσεται κατά κύριο λόγο στο πρόγραμμα προετοιμασίας των εμπλεκόμενων ομάδων και δεν αφορά σχεδόν κανέναν. Οι περισσότεροι Παναθηναϊκοί, ας πούμε, δεν πρέπει να ξέρουν καν ότι η ομάδα τους κατέκτησε αυτό το τρόπαιο το 1997. Άλλωστε από τότε διοργανώθηκε ξανά φέτος…
Κατά τα άλλα αυτό το εντυπωσιακό σε διάρκεια νικηφόρο σερί πρόσφερε στον Ολυμπιακό τη δυνατότητα απλώς να ελπίζει, παρά το χάντικαπ των 2 βαθμών με το οποίο ξεκίνησε το πρωτάθλημα, ότι θα άρπαζε την πρώτη θέση στην Α1 από τον Παναθηναϊκό και την αυτονόητη πρόκριση στο Top 16 της Ευρωλίγκας, δίχως ωστόσο να του εξασφαλίζει εκεί προνομιακή μεταχείριση. Ακόμα δηλαδή κι αν προκρινόταν με τις μισές από τις νίκες που πέτυχε, ως τρίτος ή ως τέταρτος στη βαθμολογία του ομίλου, πάλι από την ίδια αφετηρία θα ξεκινούσε στο Top 16. Από το μηδέν δηλαδή.
Από την άλλη οι δύο ήττες που υπέστη την τελευταία εβδομάδα τού κόστισαν… ενάμιση τίτλο! Το Κύπελλο, το οποίο δεν θα μπορέσει πλέον να διεκδικήσει, αφού αποκλείστηκε από τον τελικό. Και το μισό πρωτάθλημα. Ο Παναθηναϊκός ξέφυγε πια κατά δύο βαθμούς και μόνο με… αυτοκτονία θα χάσει την πρώτη θέση στην κανονική περίοδο και το πλεονέκτημα έδρας στα πλέι οφ. Και καθώς η ιστορία έχει δείξει πως αυτό το πλεονέκτημα είναι καθοριστικό όσον αφορά την ανάδειξη του πρωταθλητή, ειδικά αν το έχει ο Παναθηναϊκός, γίνεται αντιληπτό σε πόσο μειονεκτική θέση έχουν περιέλθει οι «ερυθρόλευκοι» ως προς την εκπλήρωση και αυτού του στόχου τους.
Εμφανίζεται λοιπόν το εξής οξύμωρο. Καίτοι το πρόσημο αυτού του 23-2 είναι θετικό, εντούτοις το ισοζύγιο είναι αρνητικό! Με άλλα λόγια ο Ολυμπιακός πήρε παιχνίδια που δεν θα πάθαινε και τίποτα αν έχανε και έχασε τα δύο που δεν έπρεπε με τίποτα να χάσει. Μοιάζει σα να έπεσε θύμα του ίδιου του σερί του, το οποίο από κάποια στιγμή και μετά και παρά τις περί του αντιθέτου δημόσιες διαβεβαιώσεις του Γιώργου Μπαρτζώκα, έγινε αυτοσκοπός. Αν αμφιβάλλετε, οι αριθμοί παρέχουν ασφαλέστατη ένδειξη για τούτο.
Δεδομένου ότι οι αγώνες της Α1 δεν ήταν αδιάφοροι για τον Ολυμπιακό, αφού κυνηγά από την αρχή της σεζόν τον Παναθηναϊκό, στέκομαι στους τρεις τελευταίους αγώνες για την κανονική περίοδο της Ευρωλίγκας με Μπάγερν, Σιένα και Ζιέλονα Γκόρα, όπου δεν κρινόταν απολύτως τίποτα. Οι «ερυθρόλευκοι» είχαν εξασφαλίσει και την πρόκριση στο Top 16 και την πρώτη θέση στον όμιλο και θα περίμενε κανείς ότι ο Γιώργος Μπαρτζώκας θα έκανε τα πειράματά του και θα έδινε χρόνο συμμετοχής σε νεαρούς παίκτες που δεν έπαιζαν πολύ ως τότε, ώστε να τους προσφέρει εμπειρίες και να τους ετοιμάσει για την περίπτωση που θα τους χρειαζόταν αργότερα. Οι τιμωρίες των Πρίντεζη και Μπέγκιτς του έδιναν ακόμα μεγαλύτερη ευχέρεια να πράξει κάτι τέτοιο και να αδιαφορήσει πλήρως για το αποτέλεσμα, που έτσι κι αλλιώς ήταν παντελώς αδιάφορο. Όμως δεν το έπραξε.
Βασικοί παίκτες της ομάδας συνέχισαν να παίζουν όσο και πριν ή και περισσότερο! Για παράδειγμα, ο Σπανούλης έπαιζε κατά μέσο όρο 27 λεπτά σε καθέναν από τους 7 πρώτους αγώνες της Ευρωλίγκας, αλλά και σε καθέναν από τους τρεις τελευταίους. Ο Ντάνστον είχε μέση συμμετοχή 26 λεπτών στα πρώτα 7 παιχνίδια και 25 στα τρία τελευταία, ενώ ο Λοτζέσκι αύξησε το χρόνο συμμετοχής του στα τελευταία τρία παιχνίδια παίζοντας 28 λεπτά ανά αγώνα, ενώ στις πρώτες επτά αναμετρήσεις είχε πάρει κατά μέσο όρο 25 λεπτά.
Στον αντίποδα οι νεαροί αντί να παίξουν περισσότερο, όπως θα περίμενε κανείς, έπαιξαν ακόμα λιγότερο! Ο μέσος όρος του Αγραβάνη έπεσε από τα 11 λεπτά, που είχε στους τρεις από τους επτά πρώτους αγώνες όπου αγωνίστηκε, στα 8’ στους τελευταίους τρεις. Ο Παπαπέτρου έπαιξε μόλις σε ένα από τα τρία τελευταία παιχνίδια για 8 λεπτά όλα κι όλα, το ίδιο ακριβώς συνέβη και με τον Κατσίβελη, ενώ ο Καββαδάς είχε μέσο όρο 8,5 λεπτών σε δύο αγώνες και σε έναν δεν έπαιξε καθόλου.
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι ο Μπαρτζώκας όχι μόνο δεν αδιαφόρησε για τα αποτελέσματα των τριών τελευταίων αγώνων της κανονικής περιόδου της Ευρωλίγκας, αντιθέτως επεδίωξε να τα κερδίσει. Προφανώς γιατί τον ενδιέφερε το σερί. Και όχι τόσο η αξιοπιστία της διοργάνωσης, όπως ο ίδιος έλεγε, ή η σφυρηλάτηση πνεύματος νικητή στην ομάδα. Διότι την αξιοπιστία της διοργάνωσης έχουν υποχρέωση να διαφυλάσσουν αυτοί που καταρτίζουν το σύστημα διεξαγωγής της, ενώ πνεύμα νικητή σφυρηλατείται στην πραγματικότητα όταν πριν από το παιχνίδι μπαίνει η λέξη «πρέπει». Σαν τον ημιτελικό με τον Παναθηναϊκό και τον αγώνα με τον ΚΑΟΔ. Τα παιχνίδια δηλαδή, που έχασε ο Ολυμπιακός.
Και, όπως παραδέχθηκε ο προπονητής του, απέκτησε ψυχολογικό πρόβλημα. Λογικό, διότι αν χάνεις όταν πρέπει οπωσδήποτε να κερδίσεις, αρχίζεις να αμφιβάλλεις για τις πραγματικές δυνατότητές σου.
Αυτός είναι πλέον ο μεγάλος κίνδυνος που αντιμετωπίζει ο Ολυμπιακός. Και υπ’ αυτή την έννοια ο εναρκτήριος αγώνας του Top 16 με τη Φενερμπαχτσέ στο ΣΕΦ είναι κομβικής σημασίας. Διότι και αυτός είναι ένας αγώνας όπου το «πρέπει» μπαίνει πριν από αυτόν. Ο Ολυμπιακός είναι υποχρεωμένος για πολλούς λόγους να νικήσει. Αν τα καταφέρει, θα αναθαρρήσει, θα μπορέσει να αφήσει οριστικά πίσω του τις δυο τελευταίες ήττες και να γυρίσει σελίδα κοιτάζοντας τη συνέχεια αυτής της σεζόν, που έχει ακόμα μπόλικο ψωμί. Αν όμως χάσει, ο σπόρος της αμφιβολίας για τις ίδιες του τις δυνατότητες θα θεριέψει και τότε πολύ εύκολα μπορεί να τον πάρει η κάτω βόλτα. Απέναντι στον Ομπράντοβιτς, λοιπόν, ο Ολυμπιακός θα παίξει την Παρασκευή έναν ακόμα «τελικό».
