Το ρίσκο του Παπαπέτρου
Ο Ολυμπιακός έκανε τη δουλειά του. Και μάλιστα καλή δουλειά. Διότι από όποια άποψη και αν το εξετάσει κανείς, αγωνιστική ή επιχειρηματική, η επένδυση σε νεαρούς, ταλαντούχους και εξελίξιμους παίκτες είναι βασικό ζητούμενο για μια ομάδα-αθλητική εταιρεία που (θέλει να λέει ότι) λειτουργεί σωστά και με σχέδιο.
Ο Παπαπέτρου όμως; Εδώ το θέμα σηκώνει συζήτηση. Όταν φάνηκε ότι έχει τις προδιαγραφές να παίξει μπάσκετ υψηλού επιπέδου, τα έβαλε κάτω με την οικογένειά του-προφανώς με τον πατέρα του κατά κύριο λόγο, τον παλαίμαχο διεθνή καλαθοσφαιριστή Αργύρη Παπαπέτρου, που είναι λογικό σε όλη αυτή την ιστορία να έχει παίξει, λόγω της δεδομένης εμπειρίας του, καταλυτικό ρόλο-και κατέστρωσε ένα συγκεκριμένο πλάνο.
Αντί να παραμείνει στα τμήματα υποδομής κάποιας ελληνικής ομάδας και να ρισκάρει να μείνει στάσιμος, επειδή η δουλειά που γίνεται σε αυτά ως επί το πλείστον δεν είναι επαγγελματική, προτίμησε να κάνει το μεγάλο βήμα και να διασχίσει τον Ατλαντικό. Ένα βήμα τολμηρό, καθότι δεν είναι καθόλου εύκολο για έναν 16χρονο να βρεθεί αίφνης μόνος του χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την οικογένειά του σε ένα εντελώς ξένο περιβάλλον, πλην όμως του εξασφάλιζε δύο σημαντικά πλεονεκτήματα: σωστή εκμάθηση του μπάσκετ και σπουδές.
Τον έφερνε δε πιο κοντά σε αυτό που ο ίδιος ο Ιωάννης, σε συνέντευξη που είχε δώσει πριν από μόλις 2,5 μήνες στο Basketnews και την Έλενα Βογιατζή, χαρακτήρισε «όνειρο ζωής»: την παρουσία του κάποια στιγμή στο ΝΒΑ. Για να αυξήσει, μάλιστα, τις πιθανότητές του, επέλεξε να φοιτήσει ένα χρόνο σε γυμνάσιο, προκειμένου να κάνει γνωστό το όνομά του στις ΗΠΑ, και μετά να διεκδικήσει υπό ευνοϊκότερες προϋποθέσεις μια υποτροφία σε ένα καλό κολέγιο και να χαράξει μέσω αυτού το δρόμο του προς το ΝΒΑ. «Προτιμούσα τον δύσκολο δρόμο. Ήθελα να πάω κάπου για να δουλέψω και να κάνω διαφορετικά πράγματα από αυτά που γίνονται στη χώρα μας… Από τη στιγμή που στόχος μου είναι να δοκιμάσω μελλοντικά την τύχη και τις δυνάμεις μου στο ΝΒΑ, αποφάσισα να μπω από μικρός σε αυτό το ρυθμό», είχε πει στην ίδια συνέντευξη στο Basketnews.
Τα πράγματα πήγαιναν ακριβώς όπως τα είχε σχεδιάσει. Στο γυμνάσιο διέπρεψε, ορισμένα από τα πιο φημισμένα πανεπιστήμια έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να τον πείσουν να σπουδάσει σε αυτά και τελικά εκείνος επέλεξε το Τέξας. Ένα από τα καλύτερα μπασκετικά προγράμματα στις ΗΠΑ, που του πρόσφερε τη δυνατότητα αφενός να βρίσκεται συνεχώς στο μικροσκόπιο όλων των σκάουτ του ΝΒΑ και αφετέρου να σπουδάσει δωρεάν και να πάρει ένα πτυχίο στο γνωστικό πεδίο που ο ίδιος θα επέλεγε. Από την πρώτη κιόλας χρονιά έγινε βασικός στην ομάδα (δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στο NCAA, όπου η επετηρίδα τηρείται σχεδόν με θρησκευτική ευλάβεια, ένας freshman να γίνει με το καλημέρα πενταδάτος) και όλα έδειχναν ότι το σχέδιο εφαρμοζόταν κατά γράμμα.
Κι όμως, αυτές τις μέρες ο Ιωάννης το πέταξε με μια κίνηση στον κάλαθο των αχρήστων, προτιμώντας τελικά να ακολουθήσει όχι τον δύσκολο δρόμο, όπως έλεγε, αλλά αυτόν που κατά κόρον ακολουθούν στη χώρα μας όσοι έχουν τη σχετική δυνατότητα. Να βγάλει εύκολα χρήματα. Ας μην κρυβόμαστε. Η οικογένειά του τον παρότρυνε και ο Παπαπέτρου αποφάσισε να υπογράψει το πενταετές συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό μόνο και μόνο επειδή του προσφέρει άμεσα καλά λεφτά.
Δεν ξέρω ποια είναι η οικονομική κατάσταση της οικογένειας Παπαπέτρου, πόσο ανάγκη έχουν τα χρήματα και επομένως δεν μπορώ να τους κρίνω επειδή πήραν αυτή την απόφαση. Ξέρω όμως τι θα συμβούλευα εγώ τον 19χρονο γιο μου αν σπούδαζε δωρεάν σε ένα αμερικάνικο πανεπιστήμιο και είχε όλες τις προδιαγραφές να κάνει μια λαμπρή αθλητική καριέρα.
Αν έμενε στο Τέξας ο Ιωάννης, θα είχε τη δυνατότητα να αναπτύξει στο μέγιστο βαθμό το ταλέντο και την μπασκετική προσωπικότητά του παίζοντας ως βασικός σε μια ανταγωνιστική ομάδα και διατηρώντας ζωντανό το όνειρο του ΝΒΑ. Ταυτόχρονα όμως θα αποκτούσε και μια εναλλακτική επιλογή στη ζωή του. Το πτυχίο του. Αν κάτι δεν πάει καλά με το μπάσκετ (και είναι αρκετά αυτά που μπορεί να μην πάνε καλά…), θα μπορούσε να αξιοποιήσει τις σπουδές του και να κάνει καριέρα κάπου αλλού.
Λεφτά, πράγματι, δεν θα έβγαζε τώρα. Με βάση το ταλέντο και τις προοπτικές του, όμως, σε 2-3 χρόνια θα μπορούσε να κάνει συμβόλαιο εξίσου καλό ή και καλύτερο από αυτό που υπέγραψε με τον Ολυμπιακό. Και τα πράγματα να πάρουν το δρόμο τους. Άλλωστε και παίκτες όπως ο Διαμαντίδης, ο Παπαλουκάς ή ο Σπανούλης, που κάθε καλοκαίρι βλέπουν όλη την Ευρώπη να πέφτει στα πόδια τους κι έχουν γίνει εκατομμυριούχοι από το μπάσκετ, τα πρώτα καλά λεφτά τους τα έβγαλαν μετά τα 23-24 χρόνια τους.
Στον Ολυμπιακό ο Ιωάννης κερδίζει από πολύ μικρός πολλά χρήματα, όμως ρισκάρει. Τι θα γίνει αν δεν πιάσει; Ένας 19χρονος σε μια επαγγελματική ομάδα με τεράστιες απαιτήσεις δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα αναπτύξει όπως πρέπει το ταλέντο του. Πολύ περισσότερο όταν δεν παίζει πολύ. Και φέτος ο Ιωάννης δεν θα παίζει πολύ, τουλάχιστον όχι όσο έχει μπροστά του και τον Περπέρογλου και τον Λοτζέσκι. Είπαμε, στο μπάσκετ πολλά πράγματα μπορεί να μην πάνε καλά. Κι έχουμε κατά καιρούς δει ένα σωρό ταλέντα να χάνονται.
Τι θα κάνει ο Ιωάννης αν δεν πιάσει στον Ολυμπιακό; Θα υποχρεωθεί να κάνει ένα νέο ξεκίνημα, κάπου αλλού, με δυσμενέστερες προϋποθέσεις, καθώς δεν θα είναι πια 19 χρονών, αλλά μεγαλύτερος και με μικρότερα περιθώρια βελτίωσης. Κι όπως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, η αθλητική καριέρα του θα είναι τελικά πολύ κατώτερη των προσδοκιών. Και λιγότερο προσοδοφόρα οικονομικά. Χώρια που δεν θα έχει στα χέρια του πτυχίο. Ένα ακόμα εφόδιο, δηλαδή, για να τα βγάλει πέρα στη σούπερ ανταγωνιστική κοινωνία μας.
Μακάρι να πάνε όλα καλά για τον Ιωάννη Παπαπέτρου. Μακάρι η απόφασή του να δικαιωθεί πλήρως, να γίνει στον Ολυμπιακό αυτός που περιμένουμε όλοι-και πρώτα απ’ όλους η οικογένειά του-να γίνει, να κάνει καριέρα λαμπρή και να βγάλει πολλά χρήματα από το μπάσκετ. Εγώ όμως δεν θα συμβούλευα ποτέ το παιδί μου σε αυτή την ηλικία και με αυτές τις συνθήκες να αφήσει το πανεπιστήμιο…
