Ο Αργύρης κέρδισε το στοίχημα

Τώρα που ο Παναθηναϊκός ξεμπέρδεψε με την Ευρωλίγκα, ας παίξουμε ένα παιχνίδι. Το παιχνίδι με την περίφημη ερώτηση «τι θα γινόταν αν…».

- Τι θα γινόταν αν… έμενε ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό;

Θα φτιαχνόταν μια πιο ακριβή ομάδα, αυτό είναι σίγουρο, άλλωστε μόνο υπό μια τέτοια προϋπόθεση θα έμενε ο Ζοτς. Θα ξοδεύονταν περισσότερα χρήματα και το αποτέλεσμα ποιο θα ήταν; Πιθανόν μία ακόμα συμμετοχή σε φάιναλ φορ. Πιθανόν, αλλά όχι βέβαιο. Διότι ο Ζοτς σήκωσε μεν πέντε ευρωπαϊκές κούπες στην πολυετή θητεία του στο «τριφύλλι», αλλά κάποιες άλλες φορές δεν προχώρησε πέραν του Top 16. Κανείς λοιπόν, ούτε ο ίδιος ο Ομπράντοβιτς θα μπορούσε να εγγυηθεί ότι η ομάδα θα πετύχαινε κάτι περισσότερο στην Ευρωλίγκα από αυτό που πέτυχε.

- Τι θα γινόταν αν… υπήρχε μεγαλύτερο βάθος στο ρόστερ;

Θα διαχειριζόταν ακόμα καλύτερα τα παιχνίδια ο Πεδουλάκης. Και ειδικά αυτά με την Μπαρτσελόνα. Η σημαντικότερη έλλειψη, όπως είχε φανεί εξ αρχής, αλλά αποδείχθηκε και από τα πράγματα στη συνέχεια, ήταν αυτή ενός τρίτου αξιόπιστου γκαρντ, με τον οποίο θα μπορούσε να γίνει αποτελεσματικό rotation στην περιφέρεια. Δυστυχώς ο Μπανκς αποδείχθηκε πολύ μέτριος κι ο Ξανθόπουλος δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί. Έτσι Διαμαντίδης και Ούκιτς κόντεψαν να… σκάσουν παίζοντας πολλή ώρα σε όλα τα παιχνίδια, ενώ ήταν χαρακτηριστική η καθίζηση που υπέστη ο Παναθηναϊκός την Πέμπτη το βράδυ μετά την αναποδιά με τα γρήγορα φάουλ του αρχηγού. Με έναν τρίτο αξιόπιστο γκαρντ κι έτσι όπως εξελίχθηκε η φετινή σεζόν στην Ευρωλίγκα, ενδεχομένως ο Παναθηναϊκός να είχε φτάσει μέχρι το Λονδίνο. Το σίγουρο πάντως είναι ότι πέτυχε πάρα πολλά παίζοντας ουσιαστικά μόλις με δύο περιφερειακούς πρώτης γραμμής.

- Τι θα γινόταν αν… δεν έφευγε ο Καπόνο;

Τίποτα διαφορετικό απ’ ό,τι έγινε τώρα. Για να μην πω ότι μπορεί να ήταν και χειρότερα τα πράγματα. Παίκτες σαν τον Καπόνο, που μόνο ένα πράγμα κάνουν καλά και τίποτα άλλο, δεν έχουν θέση σε μια σύγχρονη ομάδα υψηλού επιπέδου. Η επιλογή του ήταν εξ αρχής λανθασμένη με βάση τουλάχιστον κριτήρια αγωνιστικά. Διότι ο Παναθηναϊκός χρειαζόταν τότε είτε έναν γκαρντ είτε ένα «τεσσάρι», κι αυτός δεν ήταν τίποτα από τα δύο. Αποδείχθηκε λανθασμένη και στην πράξη. Στην άμυνα ήταν μαύρη τρύπα και όταν οι αντίπαλοι προπονητές το κατάλαβαν, τον σημάδευαν με τέτοια επιτυχία, ώστε ο Πεδουλάκης δεν μπορούσε εκ των πραγμάτων να τον κρατήσει πολλή ώρα στο παιχνίδι. Με τα 6 εύστοχα τρίποντα σε 39 προσπάθειες που είχε ο Παναθηναϊκός στα δύο τελευταία παιχνίδια απέναντι στην Μπαρτσελόνα, δεν προκαλεί απορίες το ότι κάποιοι αναπόλησαν τον Καπόνο. Όλο και κανένα τρίποντο θα έβαζε ο Αμερικανός. Πόσα όμως θα έτρωγε πίσω; Και θα μπορούσε να παίξει ο Παναθηναϊκός με αυτόν μέσα την εκπληκτική άμυνα που έπαιξε σε όλη τη σειρά με την Μπαρτσελόνα και ήταν η κύρια αιτία για την οποία έφτασε να διεκδικεί το εισιτήριο για το Λονδίνο στο πέμπτο παιχνίδι; Όσοι νοσταλγούν τον Καπόνο, ας απαντήσουν και σε αυτά τα ερωτήματα…

- Τι θα γινόταν αν… ερχόταν τον Γενάρη ο Φώτσης;

Θα είχε ο Παναθηναϊκός έναν πέμπτο ψηλό, που του έλειψε κι αυτός, όχι όσο ο γκαρντ, αλλά του έλειψε. Ο Φώτσης μάλιστα είναι τόσο έμπειρος και ποιοτικός, ώστε οι λύσεις που θα είχε στα χέρια του ο Πεδουλάκης για τις θέσεις μέσα στο καλάθι και σε άμυνα και σε επίθεση θα ήταν άπειρες. Για παράδειγμα, αν ήταν ο Φώτσης στη θέση του Γκιστ την Πέμπτη το βράδυ, η Μπαρτσελόνα δεν θα τολμούσε να αφήσει ελεύθερο το σουτ του. Και θα άνοιγαν άλλες τρύπες στην άμυνά της. Ο Φώτσης είναι πράγματι ένας παίκτης που θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά.

- Τι θα γινόταν αν… ο Παναθηναϊκός δεν κήρυττε τον πόλεμο στην Ευρωλίγκα με δηλώσεις και διαρροές που σε κάποιες περιπτώσεις υπερέβησαν τα εσκαμμένα;

Πιθανόν να είχε αποφύγει το… στεγνό καθάρισμα του Διαμαντίδη στον πέμπτο αγώνα από τους διαιτητές. Το οποίο βεβαίως έπρεπε κατά κάποιον τρόπο να περιμένει, αφού τις προηγούμενες ημέρες είχαν λεχθεί πολλά και δεν ήταν δυνατόν να απαντηθούν μόνο με κάποια πρόστιμα. Αυτά τα τρία φάουλ του αρχηγού, πάντως, και το πέμπτο φάουλ του Λάσμε στο πρώτο παιχνίδι είναι τα μόνα παράπονα που δικαιούται να έχει ο Παναθηναϊκός από τη διαιτησία σε αυτή τη σειρά. Και δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι άλλαξαν τη ροή της. Ειδικά στον πέμπτο αγώνα, οπότε ο Διαμαντίδης φορτώθηκε μεν πολύ γρήγορα με τρία φάουλ, αλλά από την άλλη μεριά μπόρεσε να μείνει ως το τέλος στο παιχνίδι παρότι έπαιζε με 4 φάουλ από το 25’. Και σε τελική ανάλυση όταν έχεις 1/16 τρίποντα, δεν μπορείς να νικήσεις κανένα παιχνίδι υψηλού επιπέδου.

Το βέβαιο είναι πως τίποτα από τα παραπάνω δεν έγινε. Ο Ομπράντοβιτς δεν έμεινε, βάθος μεγάλο δεν είχε ο πάγκος, ο Καπόνο δεν έμεινε (και μάλιστα επέλεξε ο ίδιος όταν δεν υπήρχε δυνατότητα αντικατάστασής του), ο Φώτσης δεν ήρθε, ο πόλεμος με την Ευρωλίγκα κηρύχθηκε. Και παρ’ όλα αυτά ο Παναθηναϊκός πέτυχε στην Ευρωλίγκα ό,τι πάνω κάτω πετύχαινε και τα προηγούμενα χρόνια. Κούπα μπορεί να μη σήκωσε, αλλά έφτασε μια ανάσα από το φάιναλ φορ και δεν προκρίθηκε πρακτικά για ένα σουτ. Αν έβαζε το τρίποντο ο Ούκιτς ενάμισι λεπτό πριν από το τέλος του πέμπτου αγώνα στη Βαρκελώνη, θα μπορούσε να είναι ο Παναθηναϊκός αυτός που θα ταξίδευε στο Λονδίνο ή δεν θα μπορούσε;

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι ο Πεδουλάκης διατήρησε τον Παναθηναϊκό στο επίπεδο που τον άφησε ο Ομπράντοβιτς παλεύοντας με λιγότερα μέσα από αυτά που είχε ο Σέρβος στη διάθεσή του. Με άλλα λόγια, ο Αργύρης κέρδισε το στοίχημα…