Αναδόμηση, όχι αποδόμηση
Ο Δημήτρης Χρυσάνθης γράφει για τις απαντήσεις που πρέπει να δίνει (και δίνει) ο Παναθηναϊκός και ο Πεδουλάκης στο γήπεδο και όχι με θεωρίες συνομωσίας περί οργανωμένων σχεδίων αποδόμησης της ομάδας...
Οι δύο επιβλητικές νίκες στη Μαδρίτη και το Μπάμπεργκ. Η παλικαρίσια πρόκριση στα πλέι οφ της Ευρωλίγκας και η προοπτική συμμετοχής στο φάιναλ φορ του Λονδίνου. Το μεστό και στιβαρό μπάσκετ που παίζει η ομάδα εδώ και κάμποσο καιρό, σίγουρα πάντως μετά το νικηφόρο τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας. Αυτές είναι οι απαντήσεις που έπρεπε να δοθούν και δόθηκαν από τον Παναθηναϊκό και τον Αργύρη Πεδουλάκη σε όσους τους αμφισβήτησαν. Και όχι πομφόλυγες περί δήθεν οργανωμένων σχεδίων αποδόμησης της ομάδας, όπως αυτές που εκστόμισε ο Έλληνας προπονητής σε συνέντευξή του την περασμένη εβδομάδα.
Παρεκτός αν έχει κατά νου και σκοπεύει να αποκαλύψει και σε μας ανθρώπους, με ονόματα και διευθύνσεις, που επεδίωκαν με συγεκριμένες πράξεις το κακό του Παναθηναϊκού, ας μας επιτρέψει ο Αργύρης Πεδουλάκης να θεωρούμε ότι κάνενα σχέδιο αποδόμησης της ομάδας δεν έχει εξυφανθεί φέτος. Η αμφισβήτηση που πράγματι υπήρξε για αρκετό καιρό ήταν φυσιολογική και έπρεπε να την αναμένει και ο ίδιος.
Κάθε φορά που ένας προπονητής φεύγει από μια ομάδα και έρχεται στη θέση του ένας άλλος, η σύγκριση είναι αναπόφευκτη. Πόσω μάλλον όταν ο απελθών τυχαίνει να είναι ο κορυφαίος προπονητής της Ευρώπης και η ομάδα όχι μόνο δεν διατηρεί τον κορμό της, αλλά πρέπει να ξαναφτιαχτεί από την αρχή.
Από την πρώτη μέρα της παρουσίας του στον Παναθηναϊκό ο Πεδουλάκης βρέθηκε στο έλεος της σύγκρισης με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς δίχως μάλιστα να έχει στα χέρια του το υλικό που είχε ο Ζοτς. Στην πραγματικότητα δεν είχε σχεδόν καθόλου υλικό. Με την εξαίρεση των Διαμαντίδη και Τσαρτσαρή, κανείς άλλος δεν είχε μείνει. Έπρεπε λοιπόν να φτιάξει από το μηδέν μια ομάδα, η οποία ταυτόχρονα θα είχε την υποχρέωση να πρωταγωνιστεί. Έργο δύσκολο, όπως αποδείχθηκε στην πορεία με τις συνεχείς αλλαγές παικτών και λογικής σχεδιασμού του ρόστερ. Και μια από τις δυσκολίες του ήταν η πίεση για καλό μπάσκετ και αποτελέσματα, που σε μια ομάδα με έξι ευρωπαϊκά τρόπαια και 13 πρωταθλήματα στα τελευταία 15 χρόνια είναι αναπόφευκτη.
Ήταν λογικό, λοιπόν, και αναμενόμενο να υπάρξει γκρίνια και αμφισβήτηση στην αρχή. Όπως λογικό και αναμενόμενο ήταν να αργήσει ο Παναθηναϊκός να βρει σωστή χημεία και να παίξει έτσι όπως ο προπονητής του έχει κατά νου. Με καινούριους παίκτες και διαφορετική αγωνιστική φιλοσοφία χρειάζεται χρόνος για να δέσει το μίγμα. Κι η απάντηση για το αν έδεσε δίνεται με τα αποτέλεσματα και τις εμφανίσεις του τελευταίου καιρού.
Όλα τα υπόλοιπα περί οργανωμένων σχεδίων αποδόμησης είναι άσκοποι πυροβολισμοί στον αέρα και παλιομοδίτικες συνταγές συσπείρωσης του κόσμου, που δεν τις χρειάζεται κανείς. Ούτε ο Παναθηναϊκός, διότι οι φίλοι του μετά από τόσες χαρές που τους έχει χαρίσει τον εμπιστεύονται και είναι δίπλα του έτσι κι αλλιώς. Ούτε κι ο Πεδουλάκης, που μετά από 20 χρόνια στο (προπονητικό) κουρμπέτι έχει αποδείξει ότι είναι καλός προπονητής και δεν έχει ανάγκη να αναζητά άλλοθι μέσα από… φαντάσματα και λοιπές θεωρίες συνομωσίας. Ο Παναθηναϊκός φέτος αναδομήθηκε, δεν αποδομήθηκε…
