Η διαφορά είναι στην κατασκευή
Πέρα από τα προφανή οφέλη για τον νικητή και τις ζημιές για τον χαμένο, που έχουν να κάνουν με την πρώτη θέση στην κανονική περίοδο και το πλεονέκτημα έδρας στα πλέι οφ, το ντέρμπι του ΣΕΦ ανέδειξε τη βασική διαφορά που υπάρχει φέτος ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό. Διαφορά που εντοπίζεται στις αδυναμίες τους.
Αυτές του Ολυμπιακού ανέκυψαν στην πορεία. Εκείνες του Παναθηναϊκού είναι δομικές. Ο Ολυμπιακός μπορεί να ελπίζει ότι σε μια καλή μέρα του μπορεί να κρύψει τα προβλήματά του. Ο Παναθηναϊκός όχι, διότι τα δικά του προβλήματα είναι… κατασκευαστικά. Κι αυτό γέρνει την πλάστιγγα υπέρ των «ερυθρολεύκων» στα προγνωστικά όχι μόνο για τον επερχόμενο τελικό Κυπέλλου, αλλά και για την έκβαση της μάχης των πλέι οφ.
Το ντέρμπι του ΣΕΦ κρίθηκε εν πολλοίς από τα τέσσερα μεγάλα τρίποντα που πέτυχαν οι παίκτες του Ολυμπιακού στην τρίτη περίοδο. Δύο μάλιστα εξ αυτών, από τον Σπανούλη και τον Παπανικολάου, στο τέλος του χρόνου επίθεσης. Χάρη σε αυτά οι «ερυθρόλευκοι» πήραν, δίχως να παίζουν καλά, διαφορά κοντά ή πάνω από τους 10 πόντους και ανάγκασαν τον Παναθηναϊκό, που επίσης δεν έπαιζε καλά, να τους κυνηγά. Κι όταν πήγε να τους φτάσει, στα μισά της τελευταίας περιόδου, πάλι ένα τρίποντο από τον Περπέρογλου έδωσε ουσιαστικά τέλος στο παιχνίδι.
Τα τρίποντα μπορεί να μπουν ή να μην μπουν, όπως δεν μπήκαν αυτά του Παναθηναϊκού. Ο Ολυμπιακός όμως ξέρει ότι στο παιχνίδι που δεν θα μπουν ο Σπανούλης θα παίξει πολύ περισσότερο στο ένας εναντίον ενός και θα είναι συνολικά καλύτερος, ο Χάινς θα βοηθήσει περισσότερο την αδύναμη πάντως γραμμή των ψηλών και η επιθετική λειτουργία θα είναι καλύτερη, διότι μαζί με τα καλά «τριάρια» (Παπανικολάου και Περπέρογλου) υπάρχουν και άλλοι δύο γκαρντ (Λο και Σλούκας), που είναι αξιόπιστοι και καταφέρνουν να μη φαίνεται το κενό του τρίτου (Μάντζαρη), που έχει τραυματιστεί.
Ο Παναθηναϊκός όμως; Πόσο καλύτερα δηλαδή μπορούν να παίξουν ο Διαμαντίδης και ο Σχορτσανίτης, που εκ της θέσεώς τους είναι οι πυλώνες της ομάδας; Δεν μπορούν να παίξουν πολύ καλύτερα. Κι όμως, παρότι και οι δύο ήταν καλοί (ο «Σόφο» δεν ευθύνεται που έπαιξε μόνο 15 λεπτά, ενώ είχε εκθέσει τους ψηλούς του Ολυμπιακού, που πάντως κι αυτοί έμειναν απροστάτευτοι από τον προπονητή τους), ο Παναθηναϊκός έχασε και μάλιστα αρκετά εύκολα. Γιατί;
Α) Διότι δεν έχει γκαρντ. Ο Ούκιτς δεν κάνει τίποτα καλά, ο δε Μπανκς θα ήταν προτιμότερο να ασχοληθεί με το… αμερικάνικο φούτμπολ. Κανείς τους δεν μπορεί να διαχειριστεί με την ελάχιστη δυνατή αξιοπρέπεια το παιχνίδι της ομάδας, κανείς τους δεν μπορεί να παίξει το μέσα-έξω παιχνίδι για να εκμεταλλευτεί σουτέρ, που είναι ακροβολισμένοι στην περιφέρεια. Ως αποτέλεσμα ο Δημήτρη Διαμαντίδης οργανώνει, σκοράρει, παίζει άμυνα και στο τέλος… σκουπίζει και το γήπεδο! Εντελώς μόνος του, όμως, δεν μπορεί να κερδίζει-χώρια που όταν λείπει από την πεντάδα το σύστημα είναι… πλημμύρα-και δεν είναι τυχαίο ότι πάνω στην απελπισία του ο Πεδουλάκης… έριξε τα μούτρα του και εμπιστεύτηκε για 11 λεπτά τον Βασίλη Ξανθόπουλο, που ήταν πολύ καλύτερος συγκριτικά με τους άλλους δύο.
Β) Διότι, με την εξαίρεση του Τσαρτσαρή, όλοι οι ψηλοί του παίζουν μέσα στο ζωγραφιστό. Πώς να «ανοίξει» το γήπεδο όταν κανείς ψηλός δεν απειλεί απ’ έξω; Κι ο Πάνκο, που απειλούσε, έφυγε για να έρθει ο Γκιστ, ο οποίος όταν παίζει έξω από το τρίποντο, δεν μπορεί να σουτάρει (επιχειρεί σπάνια για τρίποντο και ευστοχεί συμπτωματικά), κι όταν παίζει κοντά στο καλάθι, δεν παίρνει την μπάλα, γιατί υπάρχει συνωστισμός.
Γ) Διότι ο Τζέισον Καπόνο δεν έπρεπε καν να έχει έρθει! Ο Παναθηναϊκός χρειαζόταν ένα ελαφρύ «τεσσάρι», όχι έναν ακόμα παίκτη σαν τον Μασιούλις και τον Μπράμο, ο οποίος μάλιστα είναι ο χειρότερος αμυντικός της ομάδας και κάθε φορά που μπαίνει… ανασταίνει τον προσωπικό του αντίπαλο (με τον Καπόνο να τον μαρκάρει ο Περπέρογλου «ζεστάθηκε» και εκτέλεσε τον Παναθηναϊκό, αφού άλλωστε ήταν εμφανές πως είχε δοθεί εντολή η μπάλα να πηγαίνει στα χέρια του όσο τον μάρκαρε ο Αμερικανός). Αλλά αφού ήρθε, θα έπρεπε να γίνει μια προσπάθεια να αξιοποιηθεί το μεγάλο προσόν του, το σουτ. Παρ’ όλα αυτά δεν φαίνεται να υπάρχουν plays που να στοχεύουν σε ένα ελεύθερο σουτ από τον Καπόνο
Δ) Διότι ο αργός ρυθμός που επιλέγει συνειδητά ο Πεδουλάκης είναι δίκοπο μαχαίρι. Αν δεν βγουν οι επιθέσεις με τους ψηλούς, οι οποίες είναι αναγκαστικά λιγότερες από τη στιγμή που δεν επιλέγεται το πικ εν ρολ ως τρόπος αξιοποίησής τους, παρά μόνο η τροφοδότηση στο λόου ποστ, τότε, με δεδομένο ότι δεν υπάρχουν οι εύκολοι πόντοι από το fast break, η επόμενη επιλογή είναι αναγκαστικά το τρίποντο, αφού δεν υπάρχει ο περιφερειακός που θα πάει στο ένας εναντίον ενός, όπως ο Σπανούλης. Και το τρίποντο είναι… τζόγος.
Όλα τα παραπάνω είναι δομικά προβλήματα. Λάθος κατασκευή της ομάδας. Ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να ελπίζει ότι ο Ούκιτς και ο Μπανκς θα γίνουν πλέι μέικερ, γιατί δεν είναι. Δεν μπορεί να ελπίζει ότι ο Γκιστ θα μάθει να σουτάρει. Το μόνο που μπορεί να ελπίζει είναι ότι την επόμενη φορά που ο Σλούκας θα παίζει άμυνα επί 10 λεπτά συνεχόμενα πάνω στον Διαμαντίδη, ο Μήτσος θα πάρει την εντολή να ποστάρει έστω και μία φορά για να εκμεταλλευτεί την υψομετρική διαφορά και να δημιουργήσει ρήγματα στην αντίπαλη άμυνα. Αλλά ακόμα κι έτσι, είναι αμφίβολο αν θα παρουσιαστεί καλύτερος…
