Η παταγώδης αποτυχία της Εθνικής ομάδας στη Σλοβενία μπορεί να μην αγγίζει τόσο τον Αντρέα Τρινκέρι, όσο τους παίκτες, τους διοικούντες και κυρίως τους φιλάθλους, αλλά αυτό θεωρείται λογικό από έναν ξένο με διαφορετική μενταλιτέ. Εμείς δεν μπορούμε να «χωνέψουμε» τον πρόωρο αποκλεισμό, ούτε να συνεχίζεται το Ευρωμπάσκετ χωρίς την Ελλάδα και ο Ιταλός – λέγε με Ευρωπαίο κατά τον κ. Βασιλακόπουλο- να δηλώνει «ό, τι δεν τρέχει και τίποτα…» και να προτρέπει να αλλάξουμε στιλ. Λες και ανέλαβε καμία υποβαθμισμένη ομάδα ή η άποψη αυτή προέρχεται από κανένα έμπειρο και καταξιωμένο προπονητή.
Εδώ θα δανειστώ ένα πολύ εύστοχο ποστάρισα του συναδέλφου Αντώνη Καρπετόπουλου στην ιστοσελίδα του. «Επειδή μετά την ήττα των Ισπανών ο αποκλεισμός πονάει ακόμα πιο πολύ κάνω μια απλή ερώτηση: υπήρχε ποτέ πιθανότητα οι Ιταλοί να πάρουν Έλληνα προπονητή στην Σκουάντρα Ατζούρα του ποδοσφαίρου τους; Τι να τους μάθει που δεν ξέρουν ο δικός μας; Σταματάω εδώ να μην πω τίποτα βαρύ για το Βασιλακόπουλο και η συνέχεια σε δυο μέρες αφού ηρεμήσουμε...».
Έτσι είναι. Μόνο που ο Τρινκιέρι δεν ήρθε μόνος του και δεν είναι κουτός για ν’ αρνηθεί μία τέτοια πρόσκληση. Του έτυχε ο πρώτος λαχνός και σε τελική ανάλυση είναι ο μόνος κερδισμένος απ’ όλη αυτή την ιστορία, με το παράσημο να είναι προπονητής της Εθνικής Ελλάδας. Αν και ψαρωμένος απέναντί σε τόσα μεγάλα ονόματα που είχε την τύχη να συνεργαστεί, προφανώς πίστεψε ότι μ’ αυτούς τους παίκτες μπορούσε να φτάσει και σε μία διάκριση που θα του ανέβαζε ακόμη περισσότερο τις μετοχές. Χαρακτηριστικά άλλωστε και τα λόγια του με χιούμορ «αυτούς τους παίκτες στην επίθεση τους κοουτσάρει και ο πεντάχρονος γιός μου». Ο Τρινκέρι είχε την ευκαιρία και την πέταξε. Κατάφερε να διαιρέσει την ομάδα και να «ψυχράνει» τους παίκτες απέναντί του. Με τους βοηθούς του (Λημνιάτη, Παπανικολάου) δεν μιλούσε και η ομάδα γύρισε στην Αθήνα σε αποσύνθεση.
Όσο και για τη δικαιολογία με τους πρωτοφανείς τραυματισμούς, ξέρω να πω ότι τόσα χρόνια που ζω από κοντά την Εθνική ομάδα με τον Γιάννη Παπαγεωργίου γυμναστή, δεν είχε το παραμικρό πρόβλημα σε μεγάλα τουρνουά. Έπρεπε να φέρει και τον συμπατριώτη γυμναστή μαζί του για να χτυπήσουν «κόκκινο» οι παίκτες από την προετοιμασία;
Η εθνική ομάδα χρειάζεται, προπονητή με προσωπικότητα και όχι «μαθητευόμενο μάγο». Ο προπονητής με προσωπικότητα θα φτιάξει και το σωστό και σοβαρό περιβάλλον γύρω από την ομάδα ώστε ν’ αποκόψει τις όποιες παρεμβάσεις. Γιατί με βιντεοκλιπ, ατάκες, αστειάκια, παρεμβάσεις και αλαζονικούς αφορισμούς, δεν κερδίζεται η εμπιστοσύνη και το κλίμα στην πρώτη στραβή χαλάει. Και τότε η διαχείριση γίνεται δύσκολη. Όλα χρειάζονται ένα μέτρο και όχι υπερβολική έκθεση της ομάδας που είναι μαθημένη να κινείται με διαφορετικούς κανόνες. Το κλίμα ήταν στραβό από την αρχή.
Όταν ανοίγονται με το «καλημέρα» μέτωπα, επόμενο είναι να διαταραχτούν κάποια στιγμή και οι σχέσεις των άμεσων εμπλεκομένων. Προσωπικά ήμουν αντίθετος με τον τρόπο που χειρίστηκε η Ομοσπονδία το θέμα του Κουφού και του Καλάθη. Από τη στιγμή που τέθηκαν εκτός ομάδας, η υπόθεση κλείνει και δεν χρειάζονται καυστικές δηλώσεις περί "καφενείου κλπ¨" και να στήνονται οι παίκτες στον τοίχο ως λιποτάκτες. Υπάρχει και επόμενη και μεθεπόμενη χρονιά. Δεν τους χρειάζεται άραγε η εθνική ομάδα στο μέλλον; Το ίδιο άκομψα αντιμετωπίστηκε και πέρυσι ο Μαυροκεφαλίδης. \
Πέρα από την «αγιογραφία Τρινκιέρι» που του έγινε στην παρουσίαση του τον περασμένο Απρίλιο, τα ΜΜΕ την ενίσχυσαν ακόμη περισσότερο. Σ’ αυτό φυσικά βοήθησε και ο Ιταλός που αποδείχθηκε εξαιρετικά επικοινωνιακός και ουδόλως βαρετός. Με τόσες συνεντεύξεις που δεν είχε δώσει ούτε στην πατρίδα του, έγινε πασίγνωστος. Έγινε το κεντρικό πρόσωπο, ο σταρ της Εθνικής ομάδας. Όλα αυτά, μη νομίζετε ότι περνούν απαρατήρητα και ασχολίαστα από τους παίκτες. Αποτελούν επιχειρήματα για τη στιγμή που κάτι στραβώσει. Και φυσικά όταν είναι μαθημένοι επί σειρά ετών να λειτουργούν διαφορετικά, τόσο στους συλλόγους τους, όσο και στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα. Κακά τα ψέματα, άλλο που δεν θέλουν οι παίκτες να έχουν κάποιο χαλαρό προπονητή.
Ούτε καλό έκανε η υπερμεγένθυση στις νίκες των φιλικών (μάλιστα με τη νίκη επί της Γαλλίας στο Στρασβούργο, την επόμενη μέρα εφημερίδα βγήκε με τίτλο ομάδα για χρυσό στο Ευρωμπάσκετ), ούτε οι τρεις νίκες στο Κόπερ απέναντι στις ανυπόληπτες Σουηδία, Ρωσία, Τουρκία, που έριξαν στάχτη στα μάτια. Αλλά επειδή η υπερβολή είναι ελληνική συνήθεια, παρουσιάστηκαν ως θρίαμβοι και όλοι μιλούσαν για το νέο μπάσκετ του Τρινκιέρι, για το σημείο αναφοράς των 80 πόντων και για το χορταστικό θέαμα που προσφέρει η ομάδα.
Μετά αρχίζαμε να ψαχνόμαστε. Η επίθεση παραμερίστηκε άρχισε να γίνεται λόγος για την άμυνα και για το στιλ που είναι μαθημένη η Εθνική ομάδα. Και φτάσαμε στο σημείο η αρχική ευφορία να μετατραπεί σε γκρίνια και ψυχρότητα στις σχέσεις. Λένε ότι την επιτυχία και την αποτυχία την μοιράζονται όλοι. Στην προκειμένη περίπτωση το μικρότερο μερίδιο ευθύνης το έχουν οι παίκτες, που αποδεδειγμένα δείχνουν την αγάπη, την αφοσίωση και την αυταπάρνησή τους στην ομάδα με το εθνόσημο.
Από κει και πέρα όμως τι γίνεται; Από το 2009 η Εθνική ομάδα αντιμετωπίζεται ευκαιριακά και το γεγονός ότι έχει αλλάξει τρεις προπονητές (Καζλάουσκας, Ζούρος, Τρινκιέρι), φανερώνει πειραματισμό και έλλειψη οραματισμού.
Κρίμα γι αυτή την ομάδα με τη χημεία και το ταλέντο που διαθέτει να μένει μακριά από διακρίσεις και με αβέβαιο, τώρα, το μέλλον της. Μιλάμε για ανανέωση, που κάλλιστα θα μπορούσε ν’ αρχίσει σταδιακά αυτό το Ευρωμπάσκετ, αλλά η μανία για μετάλλιο (θα έπαιζε, βλέπετε, ρόλο και στη μετέπειτα χορηγία), αποδείχτηκε αυτοκαταστροφική.
Το θέμα δεν είναι αν θα παραμείνει ο Τρινκέρι (όσο κι αν έμαθε απ΄ αυτή τη δοκιμασία) ή θα αναλάβει κάποιος άλλος ή αν θα πάρουμε την wild card για το Μουντομπάσκετ. Η ουσία είναι τι θέλουμε και ποιος μπορεί να υλοποιήσει ένα σχέδιο με προοπτική, χωρίς να ψάχνουν οι υπεύθυνοι κάποιον προκειμένου να του φορτώσουν τις ευθύνες. Με σπασμωδικές κινήσεις και αντιπαλότητες, δεν υπάρχει πρόοδος.
Αλλά η συσπείρωση που είναι; Κλήρωση έγινε χθες και δεν υπήρχε ούτε ένα μέλος από την ΕΟΚ. Ίδιος χώρος είναι κύριοι κι οι παίκτες που αγωνίζονται στο πρωτάθλημα της Α1, είναι αυτοί που παίζουν και στην Εθνική ομάδα. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί έχει δηλητηριαστεί η εθνική ομάδα από τον κάφρικο οπαδισμό.
